Tidbits from pdf europe

The pdf conference in Barcelona was fascinating, as expected of course. Great atmosphere, great crowd, great ideas. So, here are a few belated scattered tidbits and thoughts:

Pdf being a New York-born conference brought in a whole bunch of people from the other side of the Atlantic, people we usually “follow” through the web. The heavy artillery were of course the people who were involved with the Obama campaign. Now, a couple of things come to mind when talking about the Obama campaign.

First of all, our American friends have a tendency to paint an almost activist picture of the campaign. There is always talk around notions of “bottom-up”, “citizen engagement”, “grassroots mobilization” and so on. However one cannot fail to notice that the Obama campaign was still a … hmm…well, “campaign”. Which means that by definition was a top-down exercise and a very expensive one.

Listening to Joe Rospars from Blue State Digital and Kate Albright-Hanna describe their experiences – possibly for the 1000^th time – this came very clear.  The “dinner with Obama” idea is a campaign idea, the 2.000 videos (!) produced and the incredible amount of content developed and shot across the web galaxy can only be produced at great expense in money, human effort, coordination and so on. Not considering the sophisticated web platforms developed and maintained.
This is not to detract in any way from the brilliance of the campaign. On the contrary. But it is worth reminding because too many politicians in Europe now “want whatever he’s had” (remember Meg Ryan’s famous orgasm scene?).

What do European politicians want?

And what’s worse, some still think that the internet is a “cheap campaign medium”. Nothing can be further from the truth of course and for all of us working in the field know that it is a highly labour-intensive effort. However, this point was never raised by us starry-eyed Europeans. Throughout the pdf conference the lines were consistently blurred; between online political marketing and the web’s potential for self-organization and mass mobilization or novel e-democracy experiments for which old Europe can still show a thing or two (at the same time, in Malmo, Sweden an eGov exhibition was showcasing 52 projects from all over Europe).

I think that the success of the Obama campaign must be attributed to a conscious strategic decision to invest heavily on the web vs offline media. And with crystal clear conversion metrics: Votes & Donations.

On the question then of whether the Obama case can be copy-pasted to Europe most European commentators rightly gave a clear NO answer and Dominique Piotet emphasized this from day1. But I didn’t hear (I did not follow of course all the parallel breakout sessions) the simple argument that the US President has always been nominated through a bottom-up process whereby you need to form community support two years before election time whereas in Europe political parties more-or-less “appoint” their leaders. It’s worth re-reading this article in MotherJones which explained well the online/offline link.

Other tidbits that I can recall:

• Linkfluence presented their First Map of the Eurosphere. An impressive visual map of the structure and dynamics of the European political web and the communities that form inside it. We recall of course the Politicosphere, the similar work they carried out for the American presidential elections.
• Rishi Saha, Head of New Media for the Tories, reminded us that politics in the past was never the cosy, small-town, get-together, personal, honest, face-to-face affair that some people think we are moving away from in this internet age. In this sense today, he said, “we are not re-inventing politics, we invent politics”. I couldn’t agree more.
• A true activist spirit was demonstrated by Jeremie Zimmermann who put the case of the mobilization against the Telecoms Package. He explained how decisions were constantly overturned between the European Parliament -where the case went public -and the Council of Ministers -where decisions were taken behind closed doors. “When the issue was decided in public we won, when it was decided behind closed doors we lost”, he said (not exact words). Jeremie said that putting relevant and accessible info on the web raises the political cost for the politicians and also made a useful distinction between “lobbying” (you have to be nice to everybody) and “advocacy” (you have to annoy some).
• Jack Thurston put the case of farmsubsidy.org which is a great case of a european transparency project, tracking the single largest EU budget, out of which 85% goes to the 18% wealthiest farmers in the EU. He noted the significant difficulties they had in unlocking the data from government agencies and how important it was to have succeeded in doing so for the two first countries, Denmark and UK. The rest had to follow. Their umbrella project is followthemoney.eu and the next project is the fish subsidy programme. Good luck to them.
• Julian Assange of Wikileaks, said that there are 200-300 secret gag orders in the UK forbidding press to write about certain topics, something that cought many people by surprise, and he wondered why aren’t more journalists arrested in Europe, which he attributed to a “lack of courage”.

But for me the higlights were the following, which just confirmed my preconceived “groupie” tendencies:

• Tom Steinberg of MySociety.org , who won’t tell you that for many in the UK he is a “black sheep” (a medal of honour) because he builds innovative projects on a shoestring budget (6.000 GBP  for the whatdotheyknow.com project). He said that we need to build online projects that don’t stem from or replicate our offline ideas (“think of something that could not happen before”) and that we need to “nurture the geeks who can really make a difference, not just hire them”.  At the closing of the conference he rose from the auditorium to put a question he said “he may regret”. He proposed for pdf to start a movement to kick-out the people in the European Commission who fund the wasted e-participation projects and give the money instead to some of the people who can do a better job with it. Well, I think only Tom could say this, which is in many people’s minds but nobody dares to express.
• The other highlight, was watching and meeting in the flesh, the people of the Sunlight Foundation, the predominant force of e-transparency in the USA and possibly beyond. Ellen Miller, co-founder and executive director, said that transparency and technology is a hot issue right now, that “technology is not a slice of the pie, is the pan” and that when asked by the administration what should they do, their answer was “put out data in raw, machine-readable format; we’ll do the rest”.
  Esther Dyson, member of the Sunlight’s BoD, gave her top-line five points to consider and I keep from those: “power corrupts but also seduces, even people with little power. It’s not enough to change govts, we need to change citizens also” (quoted because it is relevant and true for my country Greece).

There are many more interesting points and discussions that went on and thanks to the amazing work by Civico, they are documented and archived.

Thanks to Google for making my presence feasible (as part of the Google fellows team) and thanks to Andrew Rasiej and Micah Sifry for being great hosts. See you next year (with better wi-fi access hopefully).

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Furl | Newsvine

Yes, everybody knows that already.
Personal Democracy Forum (pdf), the biggest event on politics and the internet which assembles leading political and technologies actors every year, after creating ripples in the USA, finally comes to Europe and Barcelona on 20 & 21 November.

And, naturally, I am really excited that as a “Google Fellow”, I have been given a unique opportunity to attend this great event as part of a 20-strong team from all over Europe which I really look forward to meet.

Micah Sifry and Andrew Rasiej are the two people leading pdf and TechPresident, the “sister” great blog resource on how political candidates are using the web, covering everything from campaign websites, online advertising, social media etc, up to how the campaign tools can be used in governance.

• Andrew Rasiej has advised many American politicians like Barack Obama, Hillary Clinton and Dick Gephardt.  What is probably less known about Andrew in our part of the world, is that he is also a social entrepreneur by kick-starting various other projects. One example is MOUSE (Making Opportunities for and Education) which aims to improve technological access at schools in the NYC area. He also writes for Politico and appears in major media outlets while he has served as Chairman of the Howard Dean Technology Advisory Council in 2004. Andrew is also a senior technology advisor for the Sunlight Foundation, no introductions needed. During last year’s “World eDemocracy Forum” in Paris  he was nominated as Person of the Year, and I had the pleasure of watching and listening live to a very warm and inspiring person (who I didn’t have a chance to talk to then).
• Micah Sifry has been a senior analyst with Public Campaign, a non-profit, non-partisan organization working on campaign finance reform. He has been an editor and writer with The Nation magazine and an author or co-author of various books like “Spoiling for a Fight: Third-Party Politics in America”, co-editor of  ”Rebooting America” (available online for free download at rebooting.personaldemocracy.com). He is also an adjunct professor at the Political Science Department of the CUNY/the Graduate Center.

It will be really interesting to witness the clash of the US with the European mentality towards the internet as a political campaigning tool and an e-democracy vehicle. The Obama saga overshadowed significant conversations and efforts that were under way in our old Europe and up until this great web-machine proved its worth in battle, a lot of people in Europe were quick to dismiss the effort as a victory for online marketing and nothing else. Others were quick to point a finger at the difference between online political marketing and e-democracy paradigms.

But after Obama became President, an even more interesting story started to unfold, with all the efforts and attention falling onto the issues of transparency and open government data. Probably, the moral of the story once again is that we have to stop thinking in silos. Yes, the Obama campaign was the greatest internet led marketing campaign to date. But it did open the gates “for more”, and once people are allowed in, it is difficult to regress to old methods and paradigms.

On the other hand, old Europe has still some cards up its sleeve. And my personal opinion is that it must resume its thinking around the issues of true e-democracy (a paradoxical term really) and e-participation which are not only different from online marketing but can also infuse another and more substantial meaning into e-government itself.

Now, if and how different we Europeans are from our American colleagues remains to be seen…at the pdf conference.

• Follow Micah Sifry at http://twitter.com/mlsif
• Follow Andrew Rasiej at http://twitter.com/rasiej
• Follow pdf europe at http://twitter.com/PdF_Europe

I found out through a communique from Filiz Bikmen Bugay ( a true leader for philanthropy and social entrepreneurship in Europe and Turkey) the launch of a new project in Turkey, which I think is worth looking at.

The Sabanci Foundation (where Filiz is Head of Programmes), has just launched a new project called Turkey’s Changemakers, a weekly television program highlighting a new Changemaker from all across Turkey each week.

The first episode (with English subtitles)  is about the inspiring story of changemaker Dr. Zeynep Simsek, the Founding Director of the Harran University Medical School Public Health Department. Together with her colleague Dr. Ibrahim Koruk, she dedicated her work to improving health conditions of migrant farm workers which comprise almost 20% of the population in the Southeastern province of Sanliurfa (also known in short as ‘Urfa’). The episode was aired on Sunday 4 October 2009 on CNN Turk.

There is also a Turkey’s Changemakers fan club on Facebook in which each new programme is announced and where comments and suggestions are welcome.

The Sabanci Foundation is currently planning other phases of the ‘Turkey’s Changemakers’ project which will include the publication of a book, a series of DVDs and other initiatives to promote the program. By the way, the foundation was awarded the 2009 Raymond Georis Prize for Innovative Philanthropy , launched five years ago by the Network of European Foundations’ Mercator Fund, and aims to reward innovative high-impact European initiatives that illustrate European leadership on global and social issues.

Δημοσκοπήσεις τέλος μέχρι τις εκλογές, αλλά ο νομοθέτης ευτυχώς δεν προέβλεψε το ίντερνετ!
Την περίοδο λοιπόν των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, το Τechcrunch δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Can Google Trends Predict the Election?” όπου έγραφε ότι εάν θεωρήσουμε τον συγκριτικό όγκο των αναζητήσεων για τα ονόματα των υποψηφίων στο Google κάποια ένδειξη, ο Obama θα κέρδιζε τις εκλογές (ξέρουμε όλοι τι έγινε μετά).

«Παίζοντας» λίγο λοιπόν με κάποια web-based εργαλεία, να τι βλέπουμε για τις ελληνικές εκλογές.

Κατ’αρχήν, το ενδιαφέρον για τις εκλογές μπορούμε να το δούμε και σε ένα γράφημα από το Trend Search της Nielsen, καταγράφοντας τις αναφορές του όρου «εκλογές» στα blogs. Δεν κρύβει εκπλήξεις, δεδομένου ότι είναι έντονο αμέσως μετά την προκήρυξη στις 2 Σεπτεμβρίου. Η φημολογία περί ανακοίνωσης εκλογών, φαίνεται ότι επιδρά και από την ανοδική τάση λίγες μέρες πριν. Μια μικρή μείωση παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες (κόπωση?) και επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία της Google.

Χρησιμοποιώντας λοιπόν το Google Insights for Trends και βάζοντας σαν όρους αναζήτησης τα ονόματα των κομμάτων της Βουλής, η εικόνα είναι ξεκάθαρα υπέρ του ΠΑΣΟΚ, με δεύτερη τη Νέα Δημοκρατία, τρίτο το ΚΚΕ και ισοδύναμα νούμερα για ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ (οι αναζητήσεις έγιναν με τους όρους “Νεα Δημοκρατία” και ΝΔ μαζί και στον Σύριζα συμπεριλαμβάνεται και ο Συνασπισμός; το ΛΑΟΣ ίσως δεν είναι τόσο ακριβές λόγω της ίδιας της λέξης που είναι γενική).
Ενδιαφέρον στοιχείο, η πτώση των αναζητήσεων – μείωση ενδιαφέροντος ; – τις τελευταίες ημέρες.

Παρόμοια εικόνα και για τις αναζητήσεις με τα ονόματα των πολιτικών αρχηγών των 5 κομμάτων, όπου λόγω του μικρότερου όγκου των αναζητήσεων το γράφημα ισως να μην είναι τόσο αξιόπιστο για τις  λέξεις Τσίπρας, Αλαβάνος (μαζί εδώ σε μία καμπύλη) και Καρατζαφέρης . Μεταξύ Καραμανλή και Παπανδρέου, υπάρχει μία διευρυνόμενη απόσταση σε όφελος του Παπανδρέου ειδικά τις τελευταίες 10 ημέρες (δυναμική νίκης ίσως ?).

(Οι αριθμοί στα γραφήματα εξηγούνται εδώ για όσους ενδιαφέρονται).

Ξαναβάζοντας να δουλέψει το BlogPulse της Nielsen, (με τα τρία πρώτα κόμματα μόνο γιατί δεν αφήνει πειρσσότερα πεδία), παρατηρούμε πάλι μία έντονη διαφορά υπέρ του Πασόκ στις αναφορές σε blogs αλλά με μία διαφορά. Την μεγαλύτερη αναφορά του όρου ΚΚΕ σε σχέση με εκείνη της Νέας Δημοκρατίας κάτι που προφανώς μας λέει κάτι για τη σύνθεση του “ενεργού κοινού” στο ιντερνετ (που κατά μία έννοια επιβεβαιώνει και την έρευνα της MRB για τα Social Media όπου αναφέρεται ότι το ενεργό κοινό είναι κεντροαριστερής τοποθέτησης).

Το Trend Tool του IceRocket πάλι καταγράφει τις αναφορές στα blogs και βάζοντας τα ονόματα των κομμάτων, βλέπουμε ένα γενικό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ αλλά με κλείσιμο της ψαλίδας τις τελευταίες μέρες (υποθέτω λόγω του οτι η ΝΔ βρίσκεται σε περίοδο αρνητικού κλίματος γεγονός που δίνει τροφή σε blogs). Τα τρία άλλα κόμματα ακολουθούν ενώ βλέπουμε ένα spike για τον Συριζα στις 6 Σεπτεμβρίου που ίσως να οφείλεται στην υπόθεση της αρχηγίας του κόμματος.

Χρησιμοποιώντας το IceRocket αυτή τη φορά για τα ονόματα των πολιτικών αρχηγών, η εικόνα είναι διαφορετική με την λέξη Καραμανλής να έχει πολλαπλάσιες αναφορές από των υπολοίπων. Αν είναι αλήθεια, αυτό σημαίνει ότι ίσως είναι ο σάκκος του μποξ αυτή τη στιγμή για τους bloggers!

…αλλά και πάλι όχι ίσως, μια και το BlogPulse διαφωνεί, φέρνοντας τη λέξη Παπανδρέου πρώτη και σε ανοδική τροχιά κάτι που συνάδει και με τις αναζητήσεις στο Google. Προφανώς οι διαφορές των δύο εργαλείων (IceRocket και BlogPulse) είναι αποτέλεσμα των διαφορετικών crawlers και της μεθοδολογίας που ακολουθούν.

Βεβαίως, τα αποτελέσματα των αναφορών στα blogs είναι ποιοτικά διαφορετικά από τα αποτελέσματα των αναζητήσεων στο Google.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι λιγότερο οι ποσοτικές αναφορές αλλά η ποιοτική ανάλυση (πχ sentiment analysis) που όμως δεν μπορεί να γίνει με δωρεάν web εργαλεία (για την ελληνική γλώσσα τουλάχιστον). Επίσης ενδιαφέρον θα είχε η αντιστοίχιση με τα πραγματικά γεγονότα αλλά και τις αναφορές των παραδοσιακών ειδήσεων (TV κυρίως) ώστε να καταγραφούν οι αλληλεπιδράσεις.

Τα αποτελέσματα αναζήτησης στο Google όμως καταγράφουν μία τελείως άλλη εικόνα γιατί αφορούν το σύνολο του κοινού στο ίντερνετ -και όχι μόνο το ενεργό μέρος όπως οι bloggers- και πως αυτό αυθόρμητα αναζητεί πληροφορίες. Ως γνωστόν, η Google χρησιμοποιεί πειραματικά τα στοιχεία αναζήτησης για να προβλέψει τις επιδημίες γρίππης, το γνωστό Google Flu Trends, που βασίζεται στην υπόθεση ότι συγκεκριμένοι όροι αναζήτησης ίσως αποτελούν early warning για εμφάνιση γρίππης σε διάφορες χώρες.

Όσο η διείσδυση του ιντερνετ στον πληθυσμό θα διευρύνεται και όσο αυτή θα παρουσιάζει χαρακτηριστικά ισοκατανομής, τόσο περισσότερο παρόμοια στοιχεία σε συνδυασμό με σωστούς αλγόριθμους θα αποτελούν ακόμα ένα όπλο στα χέρια των αναλυτών και των επικοινωνιακών συμβούλων των κομμάτων…κι ας μην έχουμε δημοσκοπήσεις (…ας μείνει όμως μεταξύ μας αυτό, γιατί αν το ακούσει ο νομοθέτης προβλέπω απαγόρευση του Google !).

[UPDATE: Φαίνεται ότι σήμερα και το metablogging ανέβασε ένα post για το ίδιο θέμα με τίτλο "Google Trends για τα δύο μεγάλα κόμματα και τους αρχηγούς τους" όπου δίνει χρήσιμες πληροφορίες για την "κυβερνητική" αναμέτρηση κυρίως.]

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Furl | Newsvine

A what to follow guide

COP15 (the Copenhagen Climate Change Conference) is the UN-speak for the 15th meeting of the parties of the UN’s Framework Convention on Climate Change…and is fast approaching. Set to take place between 7^th-18^th December, it is yet one more of those international events that attracts the hopes of the global civil society. The conference traces its origins to the 1992 Earth Summit in Rio de Janeiro, which aimed at coordinating international action against climate change. Six years later the Kyoto Protocol was signed in Japan and two years ago signatories gathered in Bali, Indonesia, to launch negotiations for stronger action against climate change.  This process will now culminate at the meeting in Copenhagen.

The Independent notes that it will be one of the most significant gatherings in history, surpassing the 1814-1815 Congress of Vienna or the 1945 Yalta & Potsdam meetings, since between 10,000 and 15,000 officials, advisers, diplomats, campaigners and media personnel from nearly 200 countries, are expected to attend. The mission of the conference is none other than to achieve a global agreement on ways to tackle climate change and global warming. In other words which countries should cut CO2 emissions and by how much. This essentially means, to agree on who will pay the bill. The goal? To limit global warming to 2°C above the pre-industrial levels. The big challenge for governments?  To agree on a treaty that will reduce developed country emissions by at least 40% by 2020.

I think 100 days is a good milestone to get us all interested in this summit and here are a few good resources to get you started. After all, this is one of those cases that we expect a lot from the web and its historically unparalleled power for global mobilization. The information available is huge but it is good to get a few simple facts straight.

1. Of course one could start with the official COP15 Climate Facts page and also read the Guardian’s Q&A which gives you a quick run-down of the issues under discussion.

2. The UK’s Department for International Development also has a quick list of fact-checking like:

• The world has warmed by nearly 1° C over the last century. The rate of warming over the last 50 years is nearly twice that of the last 100 years.
• The costs of ignoring climate change have been estimated at more than that of the two world wars and the Great Depression (5 to 20% of GDP) (Stern Report).

3. If you need a good rundown of the issues involved from the NGO perspective and what someone should aspire to from the COP15, read the WWF – The New Climate Deal – A Pocket Guide.

4. America.Gov, (US Dept.of State) has a nice infographic which explains the carbon cycle and also “what carbon looks like” or “how scientists measure carbon”.

5. The Carbon Quilt is an impressive independent project. It is an online greenhouse gas visualisation tool that attempts “to create a visual language for showing greenhouse gases that helps communication.” It brings the abstract concept of a ‘carbon footprint’ to life and works on all scales – users can see the actual carbon footprint of a whole continent or a single light bulb. I am still exploring the tool which as a prototype is not so intuitive to use but looks like it’s certainly worth the effort.

6. CARMA (Carbon Monitoring for Action) is a global inventory containing information on the carbon emissions of over 50,000 power plants and 4,000 power companies worldwide. Since, power generation accounts for about one-quarter of global emissions, it is worth looking at their interactive maps (yes, it covers Greece also, with Kozani area topping the list).

7. Sandbag, is a not-for-profit organization which aims to exploit the emissions trading scheme in a creative way, allowing anybody to “take out” of the system, “permits to pollute”. So, if you part with €25 per tonne (=one transatlantic flight), you can also have a positive contribution to climate change. “I suppose it’s a bit like burning money in front of someone so they can’t spend it on something bad,” as Bryony Worthington, the brain behind Sandbag explains. See also a Map of EU installations currently covered by the EU emissions trading scheme.

8. Yes, this is the ideal subject for map and mashup enthusiasts, so Google itself would of course have something to show here and it does. A map that visualizes greenhouse gas (GHG) emissions generated by a number of industrialized countries, released by the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) and members of the Google team (you can read the Google LatLong post explaining the project). This map provides truly rich information and all the interactivity you can expect. You can also download a full pdf report of the country you are interested in (here is the GHG emissions report for Greece, which ranks 7^th in emissions growth since 1990). By the way, I love the capability of filtering results on the EU15 and EU27 level, something that is a glaring omission in most data related analyses especially from the USA.

9. Yet another impressive interactive map (this post should be titled “environmental maps”) is the Climate Wizard, developed by the Nature Conservancy, the University of Washington and the University of Southern Missisipi.

This interactive user-friendly map allows users to access climate change that has occurred to date (past 50 years) or predicted to occur (2050 and end-of-century) and visualize the impacts anywhere on Earth. After setting your filters, you can download the map image or a GIS ready file or a zip file with all the documentation info.

10. The Guardian pages on Environment are a very good resource and naturally they dedicate sections on carbon emissions and the Copenhagen Summit. Of course, you can see a graph showing carbon emitters by country or a graphical countdown of major events leading to Copenhagen. Incidentally, the paper also carries this very interesting story on Internet’s carbon footprint, which seems to be significant and growing by more than 10% each year, according to scientists, a fact which burdens not only the environment but since this is the outcome of huge energy demands, also threatens the financial stability of net companies like YouTube.

The Guardian has also put together a very useful and straightforward list of the demands that 15 leading NGOs and charities are making of the negotiators, in this article aptly titled “What should we be asking world leaders to agree to in Copenhagen?”

11. On this activist front, one should observe the oddly named  TckTckTck campaign, an impressive effort which brings together an alliance of leading INGOs like Oxfam, WWF, Greenpeace, Amnesty International, Christian Aid and others. The Chair of the campaign is none other than the venerable Kumi Naidoo who incidentally also had an article in yesterday’s Guardian explaining the movement (some may remember he was also the force behind the GCAP campaign).

Things you can do at the TckTckTck  is to Explore the Climate Orb, where you can add your own story related to how climate change has changed your life; you can add your name to show your support to a meaningful agreement; you can use the toolkit to organize your local movement and of course spread the word via all the latest social media darlings. Here is a promotional video featuring actor Gael Garcia Bernal.

12. “Adopt a Negotiator” is a “sister” project which follows and reports on the actions of country negotiators in the period leading to the summit. In effect, a person called “Climate Tracker” is assigned one negotiator and he reports on the progress made. All the campaign asks from you is to support it and follow progress which means that each negotiator will feel the public pressure.

13. The “Seal the Deal” campaign is the UN-led campaign which encourages users to sign an online, global petition to be presented by civil society to governments of the world urging them to reach a fair, balanced and effective agreement in Copenhagen. You can also upload your photo which is added to complete a nice photomosaic application called “Climate Warriors”, essentially the earth which gradually shapes up. At the time of this post, only 12.121 signatures were collected…

14. Hopenhagen is a movement created by the United Nations together with the International Advertising Association and a coalition of the world’s leading advertising, marketing and media agencies. It is a nicely designed web application where you write “what gives you hope” and you watch the stream realtime. Impressive it is, but at the same time I would call it “shallow” since one cannot really see the benefit of such a project. Yet another sign of the advertising world’s introversion and self-importance.

15. I personally find “Climate Thoughts” much more interesting. It is another application by the official Copenhagen website, which “makes possible to read many of the thoughts passing through people’s minds on the issue of climate change and add your own personal thoughts to the collection of climate thoughts – a three-dimensional version of the globe-like COP15 logo….Thoughts added by people are represented as shining stars, growing brighter when supported by other users of the site.” The screenshot shows the most popular one currently which is ” We must have a climate bailout”.

16. Finally, Climate Game is another application that lets you take part in an interactive flash game where you upgrade and optimize buildings and plants learning the various processes as you go, again in the official COP15 website.

This is by no means an exhaustive list, so if you know of any significant resource or movement not included here, please share it. I will update the post as we approach the 7^th December 2009 milestone. Potentially this is a true web moment and we should all watch how the next 100 days unfold.

This is not a regular post but I have been a mySociety (the renowned UK non-profit org) fan for a long time and I thought it was important to share this information: Tom Steinberg has just published a “Call for Proposals” for 2009. The name itself does not do justice to the spirit of the organization which has always been operating outside the straitjacket of useless government or EU funded projects, but the call is a genuine attempt to gather innovative ideas and suggestions for the organization to work on.

More in line with their own spirit, mySociety published a loose but essential set of guidelines which the ideas have to follow (what they call “an insight into the mySciety mindset”). I particularly liked rule no4: “they will be ideas that have clear social, civic or democratic benefits that are really easy to explain to the least political person you know, even if the technology behind them is fiendishly complicated” (my bolds).

Considering the track record of the organization I would urge anyone to think hard and submit ideas to them. If there is anyone out there that can deliver, MySociety is surely one of them. I’ll be watching what type of new projects they may come up with and… possibly think of any of my own.

Μετά την τελευταία αρνητική δημοσιότητα γύρω από τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls των ευρωεκλογών, θυμήθηκα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Scott Keeter, Director of Survey Research του Pew Research Center, με τίτλο «New Tricks for Old-and New-Dogs».

Οι έρευνες κοινής γνώμης, ποσοτικές και ποιοτικές είναι βασικό εργαλείο στο χώρο της επικοινωνίας και ειδικά στην πολιτική επικοινωνία οι –γνήσιες φυσικά – δημοσκοπήσεις είναι κύριο εργαλείο για τη χάραξη στρατηγικής.
Mε την διευρυνόμενη όμως χρήση νέων τεχνολογιών και κυρίως τις ευρύτερες αλλαγές του τρόπου ζωής,  οι μεθοδολογίες αλλάζουν και καλούνται να προσαρμοστούν στις νέες συνήθειες του πολίτη/καταναλωτή.  Στο άρθρο καταγράφονται πολύ διεξοδικά μερικά προβλήματα. Φυσικά αφορά τους τρόπους που η εταιρία κάνει έρευνες στις ΗΠΑ, αλλά πολλά από αυτά που επισημαίνει έχουν σημασία και για μας εδώ. Μερικά ενδιαφέροντα σημεία:

• Η κλασσική ποσοτική έρευνα τυχαίου δείγματος (field research), παρουσιάζει προβλήματα λόγω μείωσης του ποσοστού ανταπόκρισης (ή αλλιώς αύξηση στα ποσοστά αρνήσεων). Οι πολίτες εμφανίζονται διστακτικοί να απαντήσουν, είναι πιο πολυάσχολοι και πιο ανήσυχοι σχετικά με θέματα ιδιωτικότητας και «εκνευρισμένοι» με την αύξηση των ερευνητών που τους χτυπoύν την πόρτα.  Η Pew αναφέρει ενδείξεις μείωσης της ανταπόκρισης από το 72% το 1979, στο 15-25% σήμερα.

• Δεύτερο πρόβλημα είναι η αύξηση του ποσοστού των ερωτώμενων που δεν είναι προσβάσιμοι σε σταθερό τηλέφωνο, αλλά μόνο σε κινητό. Η εταιρία υπολογίζει ότι ένα 20% του πληθυσμού έχει μόνο κινητό και αυξάνεται με ρυθμό 2% κάθε 6 μήνες, ειδικότερα στις ηλικίες 18-29. Μέχρι στιγμής, το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει ιδιαίτερα την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων – αν και σταδιακά θα γίνει κι αυτό – αλλά επηρεάζει αρνητικά το κόστος των ερευνών (περίπου διπλάσιο). Στο άρθρο επισημαίνεται ότι στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, αν οι έρευνες είχαν γίνει μόνο σε δείγμα ατόμων με κινητό, τότε θα είχε προβλεφθεί μικρότερο προβάδισμα για τον Obama.

• Στο επίμαχο θέμα των ερευνών online: Έχουν σαφές πλεονέκτημα σε κόστος (δεν χρειάζεται ερευνητής) και στη δυνατότητα ένταξης οπτικοακουστικού υλικού στο ερωτηματολόγιο. Το πρόβλημα φυσικά είναι η δειγματοληψία και η εταιρία αναφέρει τις αξιόλογες προσπάθειες της εταιρίας Knowledge Networks η οποία έχει στρατολογήσει ένα δείγμα νοικοκυριών (online panel) μέσω τηλεφωνικής έρευνας, δίνοντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο ίντερνετ σε όσα δεν έχουν. Ακόμα κι αυτή η μέθοδος όμως υποφέρει από παρόμοια προβλήματα όπως η χαμηλή ανταπόκριση, η ατελής κάλυψη του πληθυσμού αλλά και τα συνηθισμένα προβλήματα των πάνελς, όπως η συνήθεια και η «φθορά». Σε γενικές γραμμές φαίνεται ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και η Procter and Gamble αναφέρεται σαν παράδειγμα δυσαρεστημένου πελάτη από την ποιότητα και αξιοπιστία των ερευνών αυτών. Μεθοδολογικά, η Pew εμφανίζεται σκεπτική για το κατά πόσο μπορείς να εξάγεις συμπεράσματα γενικού πληθυσμού από online έρευνες, μία εύλογη ανησυχία.

• Το άρθρο επισημαίνει επίσης την ευρύτερη διάσταση του «τι σημαίνει ακριβώς μαζικό κοινό» σήμερα, στην εποχή των πολλών niche segments. Αναφέρεται στο γεγονός ότι υψηλός κατακερματισμός του κοινού δεν έχει συμβεί ακόμα δεδομένης της δύναμης της τηλεόρασης για παράδειγμα. Το πρόβλημα είναι τα μηνύματα που διαχέονται πια σε πολλαπλά μέσα.  Τον Δεκέμβριο του 2008 για πρώτη φορά το ιντερνετ ξεπέρασε τις εφημερίδες σαν κύριο μέσο ενημέρωσης. Που ίσως εξηγεί και τα προβλήματα των εφημερίδων. Βέβαια αν δούμε αθροιστικά πόσοι διαβάζουν τη «χάρτινη» εφημερίδα (30%) με την online έκδοσή της (14%), τότε το άθροισμα –χωρίς διπλοκαλύψεις- είναι 39% και η πτώση της αναγνωσιμότητας είναι μόνο 4% στην προηγούμενη διετία. Στις ηλικίες 18-29, το άθροισμα αυτό πλησιάζει την τηλεόραση (βλ. διάγραμμα κάτω). Και τα 2/3 των νέων δεν έρχονται από την «μπροστινή πόρτα» αλλά την «πλαινή» δηλ. μέσω blogs, emails κλπ. Όσον αφορά στην τηλεόραση, σε μια χώρα με ευρυζωνική διείσδυση 56%, πολλοί βλέπουν τηλεόραση οnline. Πχ το 45% των 18-29 βλέπει TV online κάποιες φορές ενώ τα 2/3 είδε προεκλογικά βίντεο οnline.

Τα προβλήματα λοιπόν σε μία έρευνα ερωτηματολογίου είναι πολλά δεδομένου ότι κάποιος που καταναλώνει με τόσους τρόπους ειδήσεις και πληροφορίες δεν είναι σίγουρο ότι θυμάται σωστά τι είδε, που και πως.

Για αυτό το λόγο, νέες μέθοδοι και τρόποι αναπτύσσονται όπως για παράδειγμα τα people meters της Arbitron, που είναι μικρές συσκευές που κάποιος έχει πάντα μαζί του και μεταδίδει αυτόματα πληροφορίες για το τι ραδιοσταθμούς ακούει. Αναμενόμενα προβλήματα κι εδώ με την ποιότητα του δείγματος, αντιπροσωπευτικότητα κλπ.  Η TiVo (digital video recorder) μπορεί να βλέπει τι προγράμματα παρακολουθεί κάποιος, ποιες διαφημίσεις κ.α.  Η Comscore αφού στρατολογήσει ένα δείγμα, τοποθετεί ένα πρόγραμμα στο PC του χρήστη και αυτό στέλνει online την συμπεριφορά περιήγησής του στο internet.

Εάν κάποιος συνδυάσει παρόμοιες πληροφορίες με στοιχεία και δεδομένα που υπάρχουν παντού (πιστωτικές κάρτες, databases πολιτικών κομμάτων κλπ), τότε εύκολα βλέπει ότι χρειάζεσαι υψηλού επιπέδου data mining skills για να εξάγεις χρήσιμα συμπεράσματα. Και βέβαια ο αρθρογράφος επισημαίνει πολύ σωστά το γεγονός ότι ακαδημαϊκοί και μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί δεν έχουν καμία πρόσβαση σε όλο αυτό το πολύτιμο υλικό.

Και κλείνω: Μήπως να αναλάβουν οι εταιρίες ερευνών να ασχοληθούν λίγο πιο σοβαρά με τη μεθοδολογική συζήτηση αντί να τσακώνονται δημοσίως με τα μέσα για το ποιος είχε το καλύτερο exit poll?

Σε αυτές τις εκλογές, η κοινή λογική ήταν είδος σε ανεπάρκεια.  Από αναλυτές, πολιτικούς και δημοσιογράφους.
Με πλήθος αστείων αντιφάσεων.

1. Αν ο κόσμος πάει παραλία είναι γιατί η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι «χαλαρή». Αν η ψήφος είναι χαλαρή τότε δεν πρέπει να μετράει το αποτέλεσμα, αν δεν μετράει το αποτέλεσμα, τότε γιατί να ψηφίσουμε….και τότε γιατί πανηγυρίζουν όσοι «κέρδισαν»?

2. Η αποχή δεν έχει κανένα πολιτικό νόημα, μόνο η ψήφος έχει. Φταίει η ζέστη και το τριήμερο.  Άρα γιατί όλοι σήμερα ασχολούνται?  Τι άλλαξε?  Απλά ας την αγνοήσουν…(το κάνανε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ιστορικό αποχής χρόνια πριν και τώρα ανακάλυψαν το legitimization crisis).

3. Αλλά εμείς στην Ελλάδα κάναμε τις εκλογές εθνικό εσωτερικό θέμα και δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης (την Ευρώπη την ξεχάσαμε ούτως η άλλως).  Άρα η ψήφος δεν είναι χαλαρή, μετράει και πολύ μάλιστα και είναι πρωτίστως ψήφος διαμαρτυρίας μια και δεν ψηφίζουμε για κυβέρνηση.  Άρα διαμαρτυρηθείτε ψηφίζοντας…

Και ποιο είναι το πρόβλημα στη λογική αυτή?

Ότι δεν υπάρχει ψήφος «υπό προϋποθέσεις». Γιατί η ψήφος είναι digital: 0-1-0-1. Που σημαίνει:
Αν ψηφίσεις κάποιο κόμμα το Επικροτείς – αν δεν το ψηφίσεις: Διαφωνείς

Δεν υπάρχει conditional ψήφος (δηλ. υπό προυποθέσεις). Δεν υπάρχει κάποιο κουτάκι στην ψήφο που λέει «ψηφίζω μεν, αλλά δεν συμφωνώ με αυτό που ψηφίζω, απλά διαμαρτύρομαι».
Έτσι, όλοι οι ψήφοι λογίζονται ΥΠΕΡ του κόμματος. Έτσι δικαιούται ο ΛΑ.Ο.Σ. και οι Οικολόγοι-Πράσινοι να πανηγυρίζουν (και το ΠΑΣΟΚ βέβαια) και καλά κάνουν. Γιατί δεν έχουν κανένα λόγο (ή τρόπο) να επιμερίσουν τις ψήφους σε «οπαδικές» ψήφους και «ψήφους διαμαρτυρίας».

Πολλοί όμως (όπως ο κ. Κούλογλου στο άρθρο του στη Lifo) υποστήριξαν «ρίξτε ότι νάναι αρκεί να τους μαυρίσετε» (δική μου απόδοση). Και τώρα δεν τους αρέσει που ο ΛΑ.Ο.Σ. αύξησε τα ποσοστά του κατά 75% και πανηγυρίζει. Μα αυτό δεν λέγατε να κάνει ο κόσμος? Σκεφτείτε το εξής σενάριο: Όσοι απείχαν, να ακολουθούσαν την προτροπή του κ. Κούλογλου (και άλλων). Τότε ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν θα μπορούσε να ήταν 1^ο κόμμα? Γιατί όταν σπρώχνεις ένα βράχο στο γκρεμό δεν ξέρεις αν θα καταλήξει στο δικό σου χωράφι. Απλά ελπίζεις.

Ο κόσμος λοιπόν φαίνεται ότι ξέρει ότι η ψήφος είναι digital και έχει σημασία και βαρύτητα.

Έτσι ΚΑΙ έστειλε ένα μήνυμα διαμαρτυρίας ΚΑΙ δεν έδωσε το δικαίωμα σε  κόμματα που δεν πιστεύει να προσεταιριστούν την ψήφο του.  Γιατί η ψήφος είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και δεν μπορεί να μειώνεται κατά βούληση για μικροκομματικές και ευκαιριακές σκοπιμότητες.

Και, αν υπάρχει κάποιο, αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα της αποχής.

Ushahidi means «testimony” in Swahili language. It is a platform developed by Ory Okolloh, a 32 y.o. female Kenyan blogger and a Harvard law graduate, living in Johannesburg, South Africa.

It sprang out of her efforts to do something about the rigged national elections in Kenya in 2007 which sparked riots that led to 1,500 people killed and ½ mill people displaced while news could not come by. Using a simple e-mail address, contacts with both parties and her blog on Kenyan politics, she was able to post information on the developing story. After the incident, she asked whether any techies would be interested in building a mash-up platform that would allow monitoring of relief efforts and crisis incidents around the globe (mainly Africa) using Google Earth maps. The response she got from three people led to the first Ushahidi platform operating within three days. It is important to note that she cross-checked every bit of information she got through the platform for reliability and accuracy before allowing it to go through the system.

As described in the site, the platform now developed is a free and open source project that “crowdsources crisis information… a platform that allows anyone to gather distributed data via SMS, email or web and visualize it on a map or timeline. Our goal is to create the simplest way of aggregating information from the public for use in crisis response”.

The Ushahidi Engine –which by the way uses a free software named FrontlineSMS which facilitates SMS/computer sync – has already been used for major events around the globe like:

• To track the “Swine Flu” incidents around the world
• Vote Report India, a collaborative citizen-driven election monitoring platform for the 2009 Indian general elections.
• Al Jazeera uses Ushahidi in their “War on Gaza“ website covering the activity happening in Gaza in January 2009.
• South Africa: Used to map xenophobic attacks perpetrated against non-South Africans

And for those that follow TED Talks closely, here is Erik Hersman’s talk about Ushahidi and its first application in the Kenyan crisis.

Other links:

• Citizen Journalism and the War on Gaza (ICT4 Entrepreneurship blog)
• Citizen Voices, Forbes article
• Tech Lessons from Africa, Paul Canning’s Blog

Φαίνεται ότι το κεντρικό θέμα των φετινών ευρωεκλογών θα είναι το «Ψηφίζουν παραλία, όχι εκλογές».
Η Ε.Ε. χρηματοδοτεί ακριβές καμπάνιες για να μας κάνει να πάμε να ψηφίσουμε, γιατί φαίνεται ότι το 66% των ευρωπαίων σκέπτονται να απέχουν, με το ποσοστό στη χώρα μας να είναι 19%, και το 60% αυτών για πρώτη φορά (έρευνα Public Issue).

Γι αυτό το άρθρο του πάντα εύστοχου Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή («Η αποχή στις ευρωεκλογές») έχει σημασία. Γιατί λέει με απλά λόγια γιατί δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί η Ε.Ε. επηρεάζει τη ζωή μας και την πορεία της χώρας έστω κι αν δεν το «νιώθουμε στο πετσί» μας καθημερινά. Και εγώ προσθέτω ότι πολίτες και επιχειρήσεις έχουν κατά καιρούς βρει το δίκιο τους και καταφύγιο από τη κρατική αυθαιρεσία στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., ένας ρόλος που ίσως να μην είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Κων/νος Καραμανλής (senior).

Όπως όμως έλεγε ο Stephen Coleman σε συζήτηση για το e-voting, «οι πολίτες δεν πάνε να ψηφίσουν γιατί δεν νιώθουν ότι έχουν ουσιαστικές επιλογές, όχι γιατί βαριούνται η δεν τους βολεύει», και στην έκθεση του ΟΟΣΑ για την e-δημοκρατία (p.147), «A citizenry which is disengaged from the policy process and confined to occasional voting for leaders has such a weak relationship with democracy that politics becomes largely managerial». Ως Βρετανός, κάτι ήξερε…

Παρόλα αυτά και έξω από τις προσωπικές μας θέσεις (ναι είμαι ευρωπαϊστής) η πραγματικότητα είναι μια: Πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται, δεν θέλει να πάει να ψηφίσει η θα ρίξει λευκό. Και κανείς μας πραγματικά δεν ξέρει το γιατί, όλοι τελικά υποθέτουμε (και οι δημοσκόποι φυσικά). Και εδώ το θέμα γίνεται πολιτικό. Ο κόσμος αυτός δεν έχει φωνή, δεν έχει κανένα τρόπο έκφρασης γιατί προφανώς δεν εκπροσωπείται από καμία κεντρικά συντονισμένη κίνηση (ούτε θα είχε νόημα κάτι τέτοιο).

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια προσπάθεια απαξίωσης και συναισθηματικής εκβίασης του μη-ψηφοφόρου με διάφορα επιχειρήματα όπως ότι ο κόσμος αυτός είναι αδιάφορος ή α-πολίτικος ή εγωκεντρικός και απλά θα επιλέξει την «παραλία» τελικά (για να μην πούμε για το αξιοθρήνητο «το μη χείρον βέλτιστον»).

Εχθρός μας όμως δεν είναι η αποχή. Εχθρός μας είναι η έλλειψη σεβασμού σε μια μεγάλη μερίδα πολιτών που κάνει σαφείς και συνειδητές πολιτικές τελικά επιλογές.  Ένα κομματικό σύστημα που δεν θέλει να ακούσει είναι αυτιστικό και αυτό πληρώνει και η ιδία η Ε.Ε. που αναγνωρίζει σήμερα το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα που αυτή ακριβώς η έλλειψη ακοής δημιούργησε.

Γι αυτό όρισε την ικανή Margot Wallstrom στο ρόλο του «επικοινωνιακού πυροσβέστη», γι αυτό εκείνη προώθησε το Plan-D (Democracy-Dialogue-Debate) την επικοινωνιακή στρατηγική της Ε.Ε. εστιασμένη στην «Ακοή». Όμως η Ελλάδα ήταν πάλι απούσα. Πόσοι έχουν ακούσει η γράψει για το Plan-D (που έκανε και σαφείς αναφορές στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών μεταξύ άλλων)? Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε γρήγορα σε αυτό που φοβάται το «Συμβούλιο της Ευρώπης», δηλ. 65% αποχή μέχρι το 2020 στη Δ. Ευρώπη….ή μήπως φτάσαμε πιο γρήγορα?

Το μήνυμα λοιπόν που πρέπει να στείλουμε είναι απλό. Πρέπει να σεβαστούμε 4 στους 10 πολίτες που δεν ψηφίζουν κόμμα και όχι να τους μειώσουμε η να τους περιθωριοποιήσουμε. Γιατί σε αυτή τη χώρα, όπου μας συμφέρει ο λαός με την ψήφο του “στέλνει μηνύματα” (sic!), “είναι σοφός” και άλλα γλαφυρά. Όπου δεν μας συμφέρει, απλά …“πάει παραλία”.  Τελικά “ο λαός είναι σοφός, κυρίαρχος ή απλώς μ***ς?” όπως έλεγε μια παλιά γελοιογραφία?

Κλείνοντας: Aς καταλάβουμε όλοι ότι στην εποχή του διαδικτύου αυτά δεν περνάνε. Γιατί όλο αυτό το ετερόκλητο κοινό δεν θα μπορούσε ποτέ άλλοτε να έχει ένα τόσο μαζικό κανάλι έκφρασης. Μία πρόσφατη βόλτα στα φόρα και blogs θα άνοιγε τα μάτια πολλών. Γι αυτό το 2005 στις εθνικές εκλογές της Μ. Βρετανίας, το MySociety, έκανε το πρώτο notapathetic με στόχο να συγκεντρωθούν όλες αυτές οι απόψεις.

Γι αυτό εμείς κάναμε το πρώτο ελληνικό notapathetic, για ένα και μοναδικό λόγο. Για να δώσουμε το λόγο στον απέχοντα τον ίδιο, για να ακούσουν όλοι – όσοι θέλουν – τη δική του γνώμη και για να σταματήσουμε όλοι να μιλάμε…«Αντ’ Αυτού». Γιατί κανείς δεν μας έδωσε το δικαίωμα αυτό.