Share your idea with mySociety

This is not a regular post but I have been a mySociety (the renowned UK non-profit org) fan for a long time and I thought it was important to share this information: Tom Steinberg has just published a “Call for Proposals” for 2009. The name itself does not do justice to the spirit of the organization which has always been operating outside the straitjacket of useless government or EU funded projects, but the call is a genuine attempt to gather innovative ideas and suggestions for the organization to work on.

More in line with their own spirit, mySociety published a loose but essential set of guidelines which the ideas have to follow (what they call “an insight into the mySciety mindset”). I particularly liked rule no4: “they will be ideas that have clear social, civic or democratic benefits that are really easy to explain to the least political person you know, even if the technology behind them is fiendishly complicated” (my bolds).

Considering the track record of the organization I would urge anyone to think hard and submit ideas to them. If there is anyone out there that can deliver, MySociety is surely one of them. I’ll be watching what type of new projects they may come up with and… possibly think of any of my own.


Ushahidi:A story of innovation in online crisis monitoring

Ushahidi means «testimony” in Swahili language. It is a platform developed by Ory Okolloh, a 32 y.o. female Kenyan blogger and a Harvard law graduate, living in Johannesburg, South Africa.

It sprang out of her efforts to do something about the rigged national elections in Kenya in 2007 which sparked riots that led to 1,500 people killed and ½ mill people displaced while news could not come by. Using a simple e-mail address, contacts with both parties and her blog on Kenyan politics, she was able to post information on the developing story. After the incident, she asked whether any techies would be interested in building a mash-up platform that would allow monitoring of relief efforts and crisis incidents around the globe (mainly Africa) using Google Earth maps. The response she got from three people led to the first Ushahidi platform operating within three days. It is important to note that she cross-checked every bit of information she got through the platform for reliability and accuracy before allowing it to go through the system.

As described in the site, the platform now developed is a free and open source project that “crowdsources crisis information… a platform that allows anyone to gather distributed data via SMS, email or web and visualize it on a map or timeline. Our goal is to create the simplest way of aggregating information from the public for use in crisis response”.

The Ushahidi Engine –which by the way uses a free software named FrontlineSMS which facilitates SMS/computer sync – has already been used for major events around the globe like:

  • To track the “Swine Flu” incidents around the world
  • Vote Report India, a collaborative citizen-driven election monitoring platform for the 2009 Indian general elections.
  • Al Jazeera uses Ushahidi in their War on Gaza website covering the activity happening in Gaza in January 2009.
  • South Africa: Used to map xenophobic attacks perpetrated against non-South Africans


And for those that follow TED Talks closely, here is Erik Hersman’s talk about Ushahidi and its first application in the Kenyan crisis.

Other links:

«Αντ’ Αυτού»: Το μήνυμα της αποχής που δεν παίρνουμε

Φαίνεται ότι το κεντρικό θέμα των φετινών ευρωεκλογών θα είναι το «Ψηφίζουν παραλία, όχι εκλογές».
Η Ε.Ε. χρηματοδοτεί ακριβές καμπάνιες για να μας κάνει να πάμε να ψηφίσουμε, γιατί φαίνεται ότι το 66% των ευρωπαίων σκέπτονται να απέχουν, με το ποσοστό στη χώρα μας να είναι 19%, και το 60% αυτών για πρώτη φορά (έρευνα Public Issue).

Γι αυτό το άρθρο του πάντα εύστοχου Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή («Η αποχή στις ευρωεκλογές») έχει σημασία. Γιατί λέει με απλά λόγια γιατί δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί η Ε.Ε. επηρεάζει τη ζωή μας και την πορεία της χώρας έστω κι αν δεν το «νιώθουμε στο πετσί» μας καθημερινά. Και εγώ προσθέτω ότι πολίτες και επιχειρήσεις έχουν κατά καιρούς βρει το δίκιο τους και καταφύγιο από τη κρατική αυθαιρεσία στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., ένας ρόλος που ίσως να μην είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Κων/νος Καραμανλής (senior).

Όπως όμως έλεγε ο Stephen Coleman σε συζήτηση για το e-voting, «οι πολίτες δεν πάνε να ψηφίσουν γιατί δεν νιώθουν ότι έχουν ουσιαστικές επιλογές, όχι γιατί βαριούνται η δεν τους βολεύει», και στην έκθεση του ΟΟΣΑ για την e-δημοκρατία (p.147), «A citizenry which is disengaged from the policy process and confined to occasional voting for leaders has such a weak relationship with democracy that politics becomes largely managerial». Ως Βρετανός, κάτι ήξερε…

Παρόλα αυτά και έξω από τις προσωπικές μας θέσεις (ναι είμαι ευρωπαϊστής) η πραγματικότητα είναι μια: Πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται, δεν θέλει να πάει να ψηφίσει η θα ρίξει λευκό. Και κανείς μας πραγματικά δεν ξέρει το γιατί, όλοι τελικά υποθέτουμε (και οι δημοσκόποι φυσικά). Και εδώ το θέμα γίνεται πολιτικό. Ο κόσμος αυτός δεν έχει φωνή, δεν έχει κανένα τρόπο έκφρασης γιατί προφανώς δεν εκπροσωπείται από καμία κεντρικά συντονισμένη κίνηση (ούτε θα είχε νόημα κάτι τέτοιο).

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια προσπάθεια απαξίωσης και συναισθηματικής εκβίασης του μη-ψηφοφόρου με διάφορα επιχειρήματα όπως ότι ο κόσμος αυτός είναι αδιάφορος ή α-πολίτικος ή εγωκεντρικός και απλά θα επιλέξει την «παραλία» τελικά (για να μην πούμε για το αξιοθρήνητο «το μη χείρον βέλτιστον»).

Εχθρός μας όμως δεν είναι η αποχή. Εχθρός μας είναι η έλλειψη σεβασμού σε μια μεγάλη μερίδα πολιτών που κάνει σαφείς και συνειδητές πολιτικές τελικά επιλογές.  Ένα κομματικό σύστημα που δεν θέλει να ακούσει είναι αυτιστικό και αυτό πληρώνει και η ιδία η Ε.Ε. που αναγνωρίζει σήμερα το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα που αυτή ακριβώς η έλλειψη ακοής δημιούργησε.

Γι αυτό όρισε την ικανή Margot Wallstrom στο ρόλο του «επικοινωνιακού πυροσβέστη», γι αυτό εκείνη προώθησε το Plan-D (Democracy-Dialogue-Debate) την επικοινωνιακή στρατηγική της Ε.Ε. εστιασμένη στην «Ακοή». Όμως η Ελλάδα ήταν πάλι απούσα. Πόσοι έχουν ακούσει η γράψει για το Plan-D (που έκανε και σαφείς αναφορές στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών μεταξύ άλλων)? Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε γρήγορα σε αυτό που φοβάται το «Συμβούλιο της Ευρώπης», δηλ. 65% αποχή μέχρι το 2020 στη Δ. Ευρώπη….ή μήπως φτάσαμε πιο γρήγορα?

Το μήνυμα λοιπόν που πρέπει να στείλουμε είναι απλό. Πρέπει να σεβαστούμε 4 στους 10 πολίτες που δεν ψηφίζουν κόμμα και όχι να τους μειώσουμε η να τους περιθωριοποιήσουμε. Γιατί σε αυτή τη χώρα, όπου μας συμφέρει ο λαός με την ψήφο του “στέλνει μηνύματα” (sic!), “είναι σοφός” και άλλα γλαφυρά. Όπου δεν μας συμφέρει, απλά …“πάει παραλία”.  Τελικά “ο λαός είναι σοφός, κυρίαρχος ή απλώς μ***ς?” όπως έλεγε μια παλιά γελοιογραφία?

Κλείνοντας: Aς καταλάβουμε όλοι ότι στην εποχή του διαδικτύου αυτά δεν περνάνε. Γιατί όλο αυτό το ετερόκλητο κοινό δεν θα μπορούσε ποτέ άλλοτε να έχει ένα τόσο μαζικό κανάλι έκφρασης. Μία πρόσφατη βόλτα στα φόρα και blogs θα άνοιγε τα μάτια πολλών. Γι αυτό το 2005 στις εθνικές εκλογές της Μ. Βρετανίας, το MySociety, έκανε το πρώτο notapathetic με στόχο να συγκεντρωθούν όλες αυτές οι απόψεις.

Γι αυτό εμείς κάναμε το πρώτο ελληνικό notapathetic, για ένα και μοναδικό λόγο. Για να δώσουμε το λόγο στον απέχοντα τον ίδιο, για να ακούσουν όλοι – όσοι θέλουν – τη δική του γνώμη και για να σταματήσουμε όλοι να μιλάμε…«Αντ’ Αυτού». Γιατί κανείς δεν μας έδωσε το δικαίωμα αυτό.

Απέχετε από τις Ευρωεκλογές 2009; Πείτε γιατί στο “Not Apathetic”

Το ελληνικό Νot Αpathetic είναι από σήμερα ενεργό εδώ:

Στο site, όλοι όσοι σκέπτονται να απέχουν ή να ψηφίσουν λευκό στις ευρωεκλογές του 2009 μπορούν να πουν τη δική τους άποψη– όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί πολλοί από αυτούς έχουν ισχυρή γνώμη και δεν είναι καθόλου απαθείς ή αδιάφοροι. Αντίθετα, αποτελούν δημιουργικά και ενεργά (με τον δικό τους τρόπο) μέλη της κοινωνίας που επιλέγουν να μη συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία γιατί απλά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους  με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Ο λόγος ύπαρξης του site είναι απλός. Όσοι ψηφίζουν κόμματα έχουν κάποιους τρόπους έκφρασης.  Άλλωστε και η ίδια η ψήφος σε κάποιο κόμμα εκφράζει μία θέση. Όσοι όμως δεν ψηφίζουν κόμματα και υποψήφιους, συνήθως αποτελούν μία στατιστική που αποζητά ερμηνεία. Δημοσκόποι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, αναλυτές κλπ, προβάλουν τις δικές τους ερμηνείες , αλλά η πραγματική γνώμη του πολίτη παραμένει “σιωπηλή”.

Το “δημοκρατικό έλλειμμα” άλλωστε είναι μια έννοια σαφώς καταγεγραμμένη πολιτικά και αφορά στη σημερινή πραγματικότητα μίας «δημοκρατίας νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαίας κάθε 4-5 χρόνια. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι αυτό έχει οδηγήσει περίπου 4 στους 10 ψηφοφόρους να μην έχουν ψηφίσει κανένα κόμμα στις ευρωεκλογές του 2004 (στοιχεία από: Υπουργείο Εσωτερικών).  Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σχεδόν 1 στους 2 ψηφοφόρους απέχει από τις ευρωεκλογές – με σταθερά ανοδική διαχρονική τάση – ενώ 1 στους 4 δεν ψηφίζει ούτε σε εθνικές εκλογές ούτε στις ευρωεκλογές! (πηγή: Eurobarometer Survey). Σε  έρευνα του Ευρωβαρόμετρου του Δεκεμβρίου 2008, μόνο 1 στους 3 ευρωπαίους “προτίθεται σίγουρα” να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουνίου.

Για την ιστορία, το πρώτο Not Apathetic ανέβηκε στις εθνικές εκλογές της Μεγάλης Βρετανίας του 2005 από το την οργάνωση του «τρομερού παιδιού» Tom Steinberg, ο οποίος είχε την καλωσύνη να «παραχωρήσει» το όνομα για το ελληνικό site.

Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε με τον Νίκο Αναγνώστου και τον Χριστόφορο Κόρακα να το υλοποιήσουμε και στην Ελλάδα, γιατί πιστεύουμε πως οτιδήποτε δίνει φωνή στον πολίτη και προωθεί τον εποικοδομητικό διάλογο μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το διαδίκτυο αποτελεί φυσικά, τον ιδανικό και από πολλές απόψεις τον μοναδικό χώρο για παρόμοιες προσπάθειες.

The EU Profiler is finally launched today

Today, a very exciting and long-awaited project is officially launched in Brussels, the EU Profiler (
Readers of this blog may have read an older post on the various online tools deployed which allow any citizen to match his/her personal political preferences to the various official party lines;  projects of this kind include the Electoral CompassGlassbooth,  Smartvote and the Stemwijer.

The EU Profiler aims to do exactly that for the upcoming European Parliament elections in June 2009, where more than 300 million voters will elect 736 MEPs. The novelty and complexity of the EU Profiler is evident since it is available for all Member States of the European Union in their respective languages. There is also a simulation for a number of non-EU countries like Turkey, Croatia, Switzerland and Norway.
Here is how the tool works:

  • By answering a simple questionnaire (30 questions), users will obtain a presentation of their policy preferences which allows them to compare those with the positions of all national, as well as European, parties. The EU Profiler provides multiple options for further analysis of the position of the user.
  • The results are displayed in a party match (i.e. percentage of user preferences and positions matching those of parties), in a two-dimensional graph (‘compass’) as well as in a multidimensional spiderweb graph (‘smartspider’).
  • The tool enables the user to analyse his or her political choices and to position him in the European political landscape.


The partners for this project are the European University Institute (EUI) in Florence, which has cooperated with the Kieskompas in Amsterdam and the NCCR Democracy/Politools network in Zurich. Professor Alex Trechsel,  a political scientist with the EUI, is leading the project.  Alex (who I had the honour of meeting in various occasions), is one of the leading authorities in Europe in e-democracy theory and practice, an academic who regularly advises the Council of Europe, the Estonian government on its e-voting efforts etc.

The selection of the political issues and statements, as well as the positioning of the parties in the EU Profiler is done according to strict academic standards by a group of leading academics. There is also a dedicated country team which in the case of Greece is the following: Angelos-Stylianos Chryssogelos (team leader), Ilias Ntinas, Sofia Tzortzi and Sofia Vasilopoulou.

Good luck then to the EU Profiler!
In this day and age where political parties frequently blur their policies to attract voters and real differences are hard to detect, the average citizen is more and more confused on his real choices. Tools like these -if done correctly – can greatly help towards better informed publics.

[Other background info links on the EU Parliament elections:  See this interactive map of the EU countries , and the EU Parliament site for information on the elections]

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Η Ελλάδα, ο κόσμος και η κοινωνία της πληροφορίας

To World Economic Forum (γνωστό σαν Νταβός) δημοσίευσε την 8η ετήσια έκθεση The Global Information Technology Report, 2008-2009″ που καλύπτει 134 χώρες και μεταξύ αυτών και την Ελλάδα φυσικά.
Η έκθεση γίνεται σε συνεργασία με το INSEAD και χορηγείται από τη Cisco Systems. Το βασικότερο συμπέρασμα της έκθεσης είναι ότι στη σημερινή κρίση οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ) είναι καταλύτης για την ανάπτυξη:  Καλές υποδομές εκπαίδευσης , υψηλοί δείκτες τεχνολογικής ετοιμότητας και καινοτομία αποτελούν τα κλειδιά για την υπέρβαση της κρίσης. 

Σε επίπεδο χωρών, οι συνήθεις ύποπτοι και πάλι πρωταγωνιστούν: Δανία, Σουηδία και ΗΠΑ κρατούν τις τρείς πρώτες θέσεις και ακολουθούν η Σιγκαπούρη, Ελβετία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Ολλανδία και Καναδάς. 

Βασικό εργαλείο της έκθεσης είναι το Networked Readiness Index (NRI) όπου αποτυπώνεται ο βαθμός αξιοποίησης των ΤΠΕ σε τρία επίπεδα: το γενικό ρυθμιστικό & επιχειρηματικό περιβάλλον και οι υποδομές, η ετοιμότητα των τριών κοινωνικών εταίρων (πολίτες-επιχειρήσεις-κράτος) και η πραγματική αξιοποίηση των τεχνολογιών.  Τα στοιχεία αντλούνται από διάφορες διαθέσιμες πηγές όπως και από μία εξαντλητική ποσοτική έρευνα σε κάθε χώρα σε συνεργασία με ερευνητικούς φορείς και επιχειρήσεις.

Ο τίτλος της έρευνας αδικεί κάπως το εύρος της αφού το πλήθος των στοιχείων που ερευνώνται αποτυπώνει τελικά την ετοιμότητα μίας χώρας σχεδόν συνολικά σε πολλά επίπεδα. Η σύγκριση που επιτρέπει ανάμεσα στις χώρες είναι εξαιρετικά διαφωτιστική και  ο τρόπος που μπορεί κάποιος να αντλήσει στοιχεία μέσα από την ιστοσελίδα επιτρέπει συγκρίσεις με όλους τους πιθανούς τρόπους: ανά δείκτη, ανά χώρα, επιλογή δύο χωρών και σύγκρισή τους βάσει επιλεγμενων δεικτών, καλύτερη και χειρότερη επίδοση ανά χώρα, διαχρονική εξέλιξη δεικτών κλπ. 

Η Ελλάδα στο συνολικό δείκτη NRI βρίσκεται στην 55η θέση (από τις 134 χώρες), μία θέση παραπάνω από τον δείκτη του 2007-2008. Στον δείκτη Global Competitiveness Index, η Ελλάδα βρίσκεται στην 67η θέση. Διαφωτιστικός είναι ο πίνακας με τις 10 καλύτερες και 10 χειρότερες επιδόσεις της χώρας:


Εδώ φαίνονται όλα τα προβλήματα όπως:  

  • Ο αριθμός διαδικασιών που απαιτούνται για να ξεκινήσει κάποιος μία επιχείρηση (θέση 121 στις 134!), 
  • Η γραφειοκρατία (116η θέση), 
  • Η υιοθέτηση διαδικτύου από επιχειρήσεις (θέση 97η),
  • Η σημαντικότητα της τεχνολογίας για το κυβερνητικό όραμα (97η),
  • Η προσβασιμότητα σε ψηφιακό περιεχόμενο (96η),
  • Η επιτυχία της κυβέρνησης στην προώθηση των ΤΠΕ (90η) …..κλπ. 
  • Δυνατότητα για καινοτομία (89η: στο κύριο σώμα της έκθεσης, σελ 95) 

Στα θετικά, εντύπωση δημιουργεί η πρώτη θέση της Ελλάδας στον δείκτη “εγγραφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση” και η “διαθεσιμότητα επιστημόνων και μηχανικών” (17η θέση), γεγονός θετικό βέβαια αν πάρουμε την έκθεση τοις μετρητοίς, που δείχνει όμως και την ανικανότητα της χώρας να αξιοποιήσει θετικά αυτό το σημαντικό κεφάλαιο. 
Επίσης στα θετικά, η “ελευθερία του Τύπου” (26η) και οι “συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας” (29η).  

Σε σχέση με το e-participation index (“δείκτης που εξετάζει την ποιότητα, σχετικότητα, χρησιμότητα, και βούληση των κυβερνητικών ιστοσελίδων να παρέχουν online πληροφόρηση και εργαλεία & υπηρεσίες συμμετοχής στους πολίτες”),  η Ελλάδα σκοράρει μόλις στην 83η θέση!

Τέλος, οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν για την Ελλάδα: 

“…Italy and Greece. These two EU members have not managed to progress a single decile rank since the first edition of the NRI despite the nearly twofold increase in country coverage…. This means that these two nations have been overtaken by many incumbent and newly included economies.” 
και αλλού:
“Turning our attention to the EU15 economies,….there exists a divide among countries such as Denmark, SwedenFinland, Norway, the Netherlands, the United KingdomAustria, France, Germany, Ireland (23rd), and Belgium (24th), which seem to be leveraging ICT in their economic, political, and social systems, and others such as Greece (55th) and, to a lesser extent, Italy (45th), which lag behind in networked readiness.”

Αξίζει να επισκεφθείτε το site και να κάνετε δικές σας αναλύσεις…αξίζει! 

Links για να μην ψάχνετε:

e-Gov vs e-Democracy

Πέρασαν αρκετές μέρες από τη συμμετοχή μου στην ημερίδα «e-Gov για τη Διαφάνεια και τη Δημοκρατία» (από ΤΕΕ & ΕΜηΠΕΕ) αλλά μόλις τώρα αποφάσισα τελικά να αναπαράγω εδώ μερικές σκέψεις που μοιράστηκα εκεί -και κάποιες που δεν πρόλαβα – δεδομένου ότι υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον. Σκέψεις και σχόλια λοιπόν:

1. «Μια σοφή γριά κουκουβάγια καθόταν σε μια βελανιδιά. Όσο περισσότερα έβλεπε τόσο λιγότερο μιλούσε. Όσο λιγότερο μιλούσε, τόσο περισσότερο άκουγε».
Ερώτημα: Πόσο σοφή είναι η δημόσια διοίκηση λοιπόν, όταν μιλάει πολύ αλλά ούτε βλέπει, ούτε ακούει? 

2.  Οι ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών) μπορούν να στηρίξουν μια «Δημοκρατία 24/7» (24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα) και όχι μία «δημοκρατία νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαία, κάθε 4 χρόνια στις εκλογές.  Κι αυτή είναι μία ιστορική ευκαιρία για διαφάνεια και ενδυνάμωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Το θέμα είναι ότι οι πολίτες μιλάνε ήδη και δραστηριοποιούνται ερήμην των πολιτικών ή του κράτους που με τη σειρά του νομίζει ότι εξακολουθεί να μπορεί να ελέγχει τη πληροφορία και τη συζήτηση.

[Fact1: Από Έρευνα MRB για social media (2009): Από όσους επισκέπτονται blog, τα 2 πρώτα σε προτίμηση είναι ειδήσεις και πολιτική και τρίτο η μουσική ενώ το 40% των χρηστών σχολιάζουν σε αυτά. Από αυτούς δε, περισσότερο απ΄όλα σχολιάζουν σε πολιτικά/κοινωνικά blogs (14%). Το 42% ανεβάζουν αρχεία, άρα συμβάλλουν στη διάχυση/παραγωγή πληροφορίας.

Fact2: Σχετικά με το ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα Γαλλίας και Ολλανδίας για το Ευρω-σύνταγμα, η Viviane Reding (EU Commissioner for Information Society and Media) είχε πει ότι “οι νέοι δεν εμπιστεύονται πλέον την τηλεόραση και βλέπουν το ίντερνετ σαν τη «φωνή του λαού». Έτσι,  το 83% των απόψεων στο Ίντερνετ ήταν υπέρ του OΧΙ συμβάλλοντας καθοριστικά στην καταψήφιση του.”

 Fact 3: Επίσης, μια αναφορά της Κομισιόν που διέρρευσε στον Τύπο έλεγε το ίδιο για το πρόσφατο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας για τη συνθήκη της Λισσαβόνας]

3. Γιατή η e-Δημοκρατία είναι σημαντική: Το πρόβλημα

  • Δημοκρατικό έλλειμμα. Η αδιαφορία του πολίτη για τα κοινά, η αποχή (35% στη Δ. Ευρώπη σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης), η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς 
  • Παγκοσμιοποίηση: Υπερεθνικά προβλήματα θέλουν υπερεθνικές λύσεις άρα υπερεθνική συζήτηση (πχ ενέργεια, περιβάλλον, οικονομική κρίση κλπ)
  • Συμμετοχή = Συζήτηση = Επικοινωνία = Θεμέλιο Δημοκρατίας
  • Στόχοι της e-δημοκρατίας: Ενδυνάμωση – Κινητοποίηση – Διαβούλευση – Συμμετοχή

    [Fact: Από Public Issue, έρευνα εμπιστοσύνης στους θεσμούς: Από τους σαράντα οκτώ θεσμούς απ’ όλες τις περιοχές της κοινωνικής ζωής που συνολικά μετρούνται στην έρευνα, τα πολιτικά κόμματα κατατάσσονται στην τελευταία (48η) θέση. Οι κυβερνήσεις καταλαμβάνουν την προτελευταία (47η) θέση -έναντι της 42ης το 2007- και τα υπουργεία την 44η. Η τηλεόραση αποδοκιμάζεται αφού καταλαμβάνει μόλις την 42η θέση, όταν το internet έρχεται ψηλά – 13o, δυο θέσεις πίσω από το ραδιόφωνο.]

4. e-participation vs e-democracy vs e-government

  • e-Government: Αφορά κυρίως την παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη και με αυτή την έννοια είναι μια μονόδρομη επικοινωνία. 
    Είναι «παθητικός εκσυγχρονισμός» υπηρεσιών αλλά και σημαντικός στο σκέλος της ισότιμης πρόσβασης στην πληροφορία. «Ισότιμη» όμως, σημαίνει φιλική στο πολίτη/χρήστη αλλά και διαχειρίσιμη και διαθέσιμη για περαιτέρω επεξεργασία από τους πολίτες. Και αυτό σημαίνει εύληπτη πληροφορία σε απλή γλώσσα αλλά και δεδομένα διαθέσιμα με πρότυπα π.χ. XML.  Δεν αρκεί λοιπόν το απλό «ανέβασμα» πολυσέλιδων δυσνόητων κειμένων, νομοθεσιών και στοιχείων όπως πολλοί πολιτικοί μας πιστεύουν.

[Fact1: UN E-Government Survey 2008. Greece is ranked 44th in 2008, down from 35th in 2005. Also, ranked 98th in the e-participation index, out of 192 countries.

Fact2: Στις ΗΠΑ, η Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC) απαιτεί από τις εταιρίες με κεφαλαιοποίηση πάνω από $ 5δις να υποβάλλουν όλα τους τα στοιχεία με βάση το πρότυπο XBRL και να συμμορφωθούν μέχρι τον Ιούνιο 2009. Θα ακολουθήσουν όλες οι εταιρίες του χρηματιστηρίου και τα αμοιβαία κεφάλαια (δες και άρθρο στο WIRED): “Create an army of citizen-regulators: By giving everyone access to every piece of data-and making it easy to crunch-we can crowdsource regulation, creating a self-correcting financial system and unlocking new ways of measuring the market’s health”

Fact3: Ας διαβάσουν κάποιοι το όραμα του Vivek Kundra, του πρωτου Chief Information Officer της Αμερικανικής κυβέρνησης που όρισε ο Obama

Fact4: : Identify the 10 Most Wanted Government Documents, Reports or Data Sets that should be available on the Web

Fact5 (UPD)  Συγκεντρωμένες σε ένα σαιτ, πηγές στοιχείων σε XML και υπηρεσίες της  Αμερικανικής κυβέρνησης για εύκολη χρήση και επανεπεξεργασία από τους πολίτες (developers βέβαια)

  • e-Participation: Ουσιαστική ενδυνάμωση πολίτη με λειτουργίες διαλόγου, διαβούλευσης, συμμετοχής κλπ. 
    Διαβούλευση ΔΕΝ σημαίνει βέβαια μία τυπική διαδικασία ανταλλαγής κειμένων μεταξύ υπουργών, συνδικαλιστών και φορέων χωρίς καμία ουσιαστική πρόσβαση του πολίτη σ’ αυτή. Η Κομισιόν εργάζεται πάνω σε αυτή τη πλατφόρμα με χρηματοδότηση ερευνητικών projects κυρίως (και πολλά προβλήματα βέβαια) αλλά και πολλές μεμονωμένες εθνικές και τοπικές πρωτοβουλίες (παντελώς άγνωστες μεταξύ των περισσότερων πολιτικών μας).
  •  e-Demοcracy: Απλοποιώντας, αφορά την προσέγγιση, τα μοντέλα και τις λειτουργίες του e-participation + Συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων + εκλογικό e-voting. 
    Το εξαιρετικό report – μοντέλο του ΟΟΣΑ (2001) εξακολουθεί και σήμερα να έχει αξία ορίζοντας τις κατηγορίες «Πληροφόρηση-Διαβούλευση-Ενεργός Συμμετοχή».

e-δημοκρατία πρέπει να γίνει η ομπρέλα κάτω από την οποία θα ενταχθεί και η e-Διακυβέρνηση και όχι το αντίθετο όπως σήμερα….Μόνο έτσι θα επιτύχουμε «crowdsourcing policy-making».

5. Πολιτεία vs Ιδιώτες

Μην περιμένουμε από το κράτος. Η ιδιωτική, ατομική πρωτοβουλία και η κοινωνία πολιτών είναι πολλά βήματα μπροστά. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι τα εργαλεία που σήμερα συζητάμε σαν web2.0 είναι αποτέλεσμα κυρίως ιδιωτικής πρωτοβουλίας (ατόμων, εταιριών, ΜΚΟ κλπ).

Το κράτος «θα συρθεί» στην εποχή της διαφάνειας και συμμετοχής θέλει δεν θέλει. Κυρίως όταν οι πολιτικοί φορείς καταλάβουν το διακύβευμα και το πολιτικό κόστος.

 6. Τεχνολογική Ασυμμετρία

  • Από τη μία, η τεχνολογία είναι πιο μπροστά από τη δυνατότητα απορρόφησης και υιοθέτησης από τη πολιτεία, θέτοντας έτσι σε πρώτη προτεραιότητα το organizational management of change.
  • Ταυτόχρονα όμως η τεχνολογία είναι ακόμα πίσω σε σχέση με το ιδεατό και τη προσδοκία σε σημαντικά θέματα που άπτονται της e-δημοκρατίας. Απλό Παράδειγμα: Πως μπορείς να αναλύσεις απόψεις 1εκ. πολιτών από 500 λέξεις η κάθε μια (σύνολο μισό δις λέξεων και κυρίως εννοιών πριν καν πάμε σε θέματα multilinguality ).
    Παρ΄όλες τις προσπάθειες, έρευνες και εξελίξεις στο Semantic Web, οι τεχνολογίες αναγνώρισης, κατηγοριοποίησης, ανάλυσης και σύνθεσης εννοιών εντός του κειμένου (ή ακόμα εντός εικόνων, βίντεο κλπ) υπολείπονται ακόμα πολύ σε σχέση με το ιδεατό, πόσο μάλλον με το δημοκρατικά σωστό.

[για downloads σημειώσεων από την ημερίδα, εδώ]