[UPDATE] Greece: OpenGov@times of crisis

On Thursday 23rd September , the PEP-NET Summit will take place in Hamburg, Germany. PEP-NET, mostly known for its excellent blog on e-democracy, is of course the European network of experts and practitioners in e-participation, supported by the European Commission.

I am honoured to hold one of the four presentation corners that will take place during the summit, under the theme: “Greece: OpenGov@times of crisis”.

As everyone knows, Greece is currently in the middle of a grave economic crisis. What is probably less well known is that we approach the first anniversary of a new effort being made towards open government, promoted as being pivotal towards wider reforms that are being introduced.
Since it is difficult for non-native speakers to follow these efforts, I will briefly present the projects under way, but more importantly, will attempt to assess them and stir a discussion on if, how and to what extent open government & e-participation can be valuable allies in engaging the healthy and productive sectors of society under such extraordinary conditions.

What I find truly symbolic is that the PEP-NET Summit will take place in Dialog im Dunkeln (Dialogue in the Dark), an exciting venue which exhibits a role-reversal experience of everyday situations, led by blind people. This certainly gets you thinking on hints and parallels with the state of things in Open Government today.

So, I am sure we will have some really good discussions in Hamburg this week!

The hashtag for the event will be #pepsum.

Credits: Many thanks to e-trikala for making possible my presence in this event. Photo by Daniel Rose.

[UPDATE]: My presentation at the PEP-NET Summit

Opengov.gr: The first 120 days of e-deliberation.

The newly elected Greek Government was quick to launch opengov.gr after a few days in office, and two weeks later embarked upon a real practical application of a certain form of e-enabled public dialogue which was dubbed “public e-deliberation”. This is the first time that public administration in Greece deploys such a platform and the government has relied heavily on this to prove that a fresh, open and transparent political mentality is in place.
After 120 days, it is time to make a few comments about this novel process for our country.

Continue reading

What do Obama and Meg Ryan have in common?

Tidbits from pdf europe

The pdf conference in Barcelona was fascinating, as expected of course. Great atmosphere, great crowd, great ideas. So, here are a few belated scattered tidbits and thoughts:

Pdf being a New York-born conference brought in a whole bunch of people from the other side of the Atlantic, people we usually “follow” through the web. The heavy artillery were of course the people who were involved with the Obama campaign. Now, a couple of things come to mind when talking about the Obama campaign.

First of all, our American friends have a tendency to paint an almost activist picture of the campaign. There is always talk around notions of “bottom-up”, “citizen engagement”, “grassroots mobilization” and so on. However one cannot fail to notice that the Obama campaign was still a … hmm…well, “campaign”. Which means that by definition was a top-down exercise and a very expensive one.

Continue reading

Share your idea with mySociety

This is not a regular post but I have been a mySociety (the renowned UK non-profit org) fan for a long time and I thought it was important to share this information: Tom Steinberg has just published a “Call for Proposals” for 2009. The name itself does not do justice to the spirit of the organization which has always been operating outside the straitjacket of useless government or EU funded projects, but the call is a genuine attempt to gather innovative ideas and suggestions for the organization to work on.

More in line with their own spirit, mySociety published a loose but essential set of guidelines which the ideas have to follow (what they call “an insight into the mySciety mindset”). I particularly liked rule no4: “they will be ideas that have clear social, civic or democratic benefits that are really easy to explain to the least political person you know, even if the technology behind them is fiendishly complicated” (my bolds).

Considering the track record of the organization I would urge anyone to think hard and submit ideas to them. If there is anyone out there that can deliver, MySociety is surely one of them. I’ll be watching what type of new projects they may come up with and… possibly think of any of my own.


Ushahidi:A story of innovation in online crisis monitoring

Ushahidi means «testimony” in Swahili language. It is a platform developed by Ory Okolloh, a 32 y.o. female Kenyan blogger and a Harvard law graduate, living in Johannesburg, South Africa.

It sprang out of her efforts to do something about the rigged national elections in Kenya in 2007 which sparked riots that led to 1,500 people killed and ½ mill people displaced while news could not come by. Using a simple e-mail address, contacts with both parties and her blog on Kenyan politics, she was able to post information on the developing story. After the incident, she asked whether any techies would be interested in building a mash-up platform that would allow monitoring of relief efforts and crisis incidents around the globe (mainly Africa) using Google Earth maps. The response she got from three people led to the first Ushahidi platform operating within three days. It is important to note that she cross-checked every bit of information she got through the platform for reliability and accuracy before allowing it to go through the system.

As described in the site, the platform now developed is a free and open source project that “crowdsources crisis information… a platform that allows anyone to gather distributed data via SMS, email or web and visualize it on a map or timeline. Our goal is to create the simplest way of aggregating information from the public for use in crisis response”.

The Ushahidi Engine –which by the way uses a free software named FrontlineSMS which facilitates SMS/computer sync – has already been used for major events around the globe like:

  • To track the “Swine Flu” incidents around the world
  • Vote Report India, a collaborative citizen-driven election monitoring platform for the 2009 Indian general elections.
  • Al Jazeera uses Ushahidi in their War on Gaza website covering the activity happening in Gaza in January 2009.
  • South Africa: Used to map xenophobic attacks perpetrated against non-South Africans


And for those that follow TED Talks closely, here is Erik Hersman’s talk about Ushahidi and its first application in the Kenyan crisis.

Other links:

«Αντ’ Αυτού»: Το μήνυμα της αποχής που δεν παίρνουμε

Φαίνεται ότι το κεντρικό θέμα των φετινών ευρωεκλογών θα είναι το «Ψηφίζουν παραλία, όχι εκλογές».
Η Ε.Ε. χρηματοδοτεί ακριβές καμπάνιες για να μας κάνει να πάμε να ψηφίσουμε, γιατί φαίνεται ότι το 66% των ευρωπαίων σκέπτονται να απέχουν, με το ποσοστό στη χώρα μας να είναι 19%, και το 60% αυτών για πρώτη φορά (έρευνα Public Issue).

Γι αυτό το άρθρο του πάντα εύστοχου Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή («Η αποχή στις ευρωεκλογές») έχει σημασία. Γιατί λέει με απλά λόγια γιατί δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί η Ε.Ε. επηρεάζει τη ζωή μας και την πορεία της χώρας έστω κι αν δεν το «νιώθουμε στο πετσί» μας καθημερινά. Και εγώ προσθέτω ότι πολίτες και επιχειρήσεις έχουν κατά καιρούς βρει το δίκιο τους και καταφύγιο από τη κρατική αυθαιρεσία στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., ένας ρόλος που ίσως να μην είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Κων/νος Καραμανλής (senior).

Όπως όμως έλεγε ο Stephen Coleman σε συζήτηση για το e-voting, «οι πολίτες δεν πάνε να ψηφίσουν γιατί δεν νιώθουν ότι έχουν ουσιαστικές επιλογές, όχι γιατί βαριούνται η δεν τους βολεύει», και στην έκθεση του ΟΟΣΑ για την e-δημοκρατία (p.147), «A citizenry which is disengaged from the policy process and confined to occasional voting for leaders has such a weak relationship with democracy that politics becomes largely managerial». Ως Βρετανός, κάτι ήξερε…

Παρόλα αυτά και έξω από τις προσωπικές μας θέσεις (ναι είμαι ευρωπαϊστής) η πραγματικότητα είναι μια: Πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται, δεν θέλει να πάει να ψηφίσει η θα ρίξει λευκό. Και κανείς μας πραγματικά δεν ξέρει το γιατί, όλοι τελικά υποθέτουμε (και οι δημοσκόποι φυσικά). Και εδώ το θέμα γίνεται πολιτικό. Ο κόσμος αυτός δεν έχει φωνή, δεν έχει κανένα τρόπο έκφρασης γιατί προφανώς δεν εκπροσωπείται από καμία κεντρικά συντονισμένη κίνηση (ούτε θα είχε νόημα κάτι τέτοιο).

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια προσπάθεια απαξίωσης και συναισθηματικής εκβίασης του μη-ψηφοφόρου με διάφορα επιχειρήματα όπως ότι ο κόσμος αυτός είναι αδιάφορος ή α-πολίτικος ή εγωκεντρικός και απλά θα επιλέξει την «παραλία» τελικά (για να μην πούμε για το αξιοθρήνητο «το μη χείρον βέλτιστον»).

Εχθρός μας όμως δεν είναι η αποχή. Εχθρός μας είναι η έλλειψη σεβασμού σε μια μεγάλη μερίδα πολιτών που κάνει σαφείς και συνειδητές πολιτικές τελικά επιλογές.  Ένα κομματικό σύστημα που δεν θέλει να ακούσει είναι αυτιστικό και αυτό πληρώνει και η ιδία η Ε.Ε. που αναγνωρίζει σήμερα το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα που αυτή ακριβώς η έλλειψη ακοής δημιούργησε.

Γι αυτό όρισε την ικανή Margot Wallstrom στο ρόλο του «επικοινωνιακού πυροσβέστη», γι αυτό εκείνη προώθησε το Plan-D (Democracy-Dialogue-Debate) την επικοινωνιακή στρατηγική της Ε.Ε. εστιασμένη στην «Ακοή». Όμως η Ελλάδα ήταν πάλι απούσα. Πόσοι έχουν ακούσει η γράψει για το Plan-D (που έκανε και σαφείς αναφορές στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών μεταξύ άλλων)? Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε γρήγορα σε αυτό που φοβάται το «Συμβούλιο της Ευρώπης», δηλ. 65% αποχή μέχρι το 2020 στη Δ. Ευρώπη….ή μήπως φτάσαμε πιο γρήγορα?

Το μήνυμα λοιπόν που πρέπει να στείλουμε είναι απλό. Πρέπει να σεβαστούμε 4 στους 10 πολίτες που δεν ψηφίζουν κόμμα και όχι να τους μειώσουμε η να τους περιθωριοποιήσουμε. Γιατί σε αυτή τη χώρα, όπου μας συμφέρει ο λαός με την ψήφο του “στέλνει μηνύματα” (sic!), “είναι σοφός” και άλλα γλαφυρά. Όπου δεν μας συμφέρει, απλά …“πάει παραλία”.  Τελικά “ο λαός είναι σοφός, κυρίαρχος ή απλώς μ***ς?” όπως έλεγε μια παλιά γελοιογραφία?

Κλείνοντας: Aς καταλάβουμε όλοι ότι στην εποχή του διαδικτύου αυτά δεν περνάνε. Γιατί όλο αυτό το ετερόκλητο κοινό δεν θα μπορούσε ποτέ άλλοτε να έχει ένα τόσο μαζικό κανάλι έκφρασης. Μία πρόσφατη βόλτα στα φόρα και blogs θα άνοιγε τα μάτια πολλών. Γι αυτό το 2005 στις εθνικές εκλογές της Μ. Βρετανίας, το MySociety, έκανε το πρώτο notapathetic με στόχο να συγκεντρωθούν όλες αυτές οι απόψεις.

Γι αυτό εμείς κάναμε το πρώτο ελληνικό notapathetic, για ένα και μοναδικό λόγο. Για να δώσουμε το λόγο στον απέχοντα τον ίδιο, για να ακούσουν όλοι – όσοι θέλουν – τη δική του γνώμη και για να σταματήσουμε όλοι να μιλάμε…«Αντ’ Αυτού». Γιατί κανείς δεν μας έδωσε το δικαίωμα αυτό.

Απέχετε από τις Ευρωεκλογές 2009; Πείτε γιατί στο “Not Apathetic”

Το ελληνικό Νot Αpathetic είναι από σήμερα ενεργό εδώ: www.not-apathetic.eu

Στο site, όλοι όσοι σκέπτονται να απέχουν ή να ψηφίσουν λευκό στις ευρωεκλογές του 2009 μπορούν να πουν τη δική τους άποψη– όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί πολλοί από αυτούς έχουν ισχυρή γνώμη και δεν είναι καθόλου απαθείς ή αδιάφοροι. Αντίθετα, αποτελούν δημιουργικά και ενεργά (με τον δικό τους τρόπο) μέλη της κοινωνίας που επιλέγουν να μη συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία γιατί απλά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους  με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Ο λόγος ύπαρξης του site είναι απλός. Όσοι ψηφίζουν κόμματα έχουν κάποιους τρόπους έκφρασης.  Άλλωστε και η ίδια η ψήφος σε κάποιο κόμμα εκφράζει μία θέση. Όσοι όμως δεν ψηφίζουν κόμματα και υποψήφιους, συνήθως αποτελούν μία στατιστική που αποζητά ερμηνεία. Δημοσκόποι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, αναλυτές κλπ, προβάλουν τις δικές τους ερμηνείες , αλλά η πραγματική γνώμη του πολίτη παραμένει “σιωπηλή”.

Το “δημοκρατικό έλλειμμα” άλλωστε είναι μια έννοια σαφώς καταγεγραμμένη πολιτικά και αφορά στη σημερινή πραγματικότητα μίας «δημοκρατίας νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαίας κάθε 4-5 χρόνια. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι αυτό έχει οδηγήσει περίπου 4 στους 10 ψηφοφόρους να μην έχουν ψηφίσει κανένα κόμμα στις ευρωεκλογές του 2004 (στοιχεία από: Υπουργείο Εσωτερικών).  Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σχεδόν 1 στους 2 ψηφοφόρους απέχει από τις ευρωεκλογές – με σταθερά ανοδική διαχρονική τάση – ενώ 1 στους 4 δεν ψηφίζει ούτε σε εθνικές εκλογές ούτε στις ευρωεκλογές! (πηγή: Eurobarometer Survey). Σε  έρευνα του Ευρωβαρόμετρου του Δεκεμβρίου 2008, μόνο 1 στους 3 ευρωπαίους “προτίθεται σίγουρα” να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουνίου.

Για την ιστορία, το πρώτο Not Apathetic ανέβηκε στις εθνικές εκλογές της Μεγάλης Βρετανίας του 2005 από το MySociety.org την οργάνωση του «τρομερού παιδιού» Tom Steinberg, ο οποίος είχε την καλωσύνη να «παραχωρήσει» το όνομα για το ελληνικό site.

Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε με τον Νίκο Αναγνώστου και τον Χριστόφορο Κόρακα να το υλοποιήσουμε και στην Ελλάδα, γιατί πιστεύουμε πως οτιδήποτε δίνει φωνή στον πολίτη και προωθεί τον εποικοδομητικό διάλογο μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το διαδίκτυο αποτελεί φυσικά, τον ιδανικό και από πολλές απόψεις τον μοναδικό χώρο για παρόμοιες προσπάθειες.