The first 120 days of e-deliberation.

The newly elected Greek Government was quick to launch after a few days in office, and two weeks later embarked upon a real practical application of a certain form of e-enabled public dialogue which was dubbed “public e-deliberation”. This is the first time that public administration in Greece deploys such a platform and the government has relied heavily on this to prove that a fresh, open and transparent political mentality is in place.
After 120 days, it is time to make a few comments about this novel process for our country.

Continue reading

What do Obama and Meg Ryan have in common?

Tidbits from pdf europe

The pdf conference in Barcelona was fascinating, as expected of course. Great atmosphere, great crowd, great ideas. So, here are a few belated scattered tidbits and thoughts:

Pdf being a New York-born conference brought in a whole bunch of people from the other side of the Atlantic, people we usually “follow” through the web. The heavy artillery were of course the people who were involved with the Obama campaign. Now, a couple of things come to mind when talking about the Obama campaign.

First of all, our American friends have a tendency to paint an almost activist picture of the campaign. There is always talk around notions of “bottom-up”, “citizen engagement”, “grassroots mobilization” and so on. However one cannot fail to notice that the Obama campaign was still a … hmm…well, “campaign”. Which means that by definition was a top-down exercise and a very expensive one.

Continue reading

Share your idea with mySociety

This is not a regular post but I have been a mySociety (the renowned UK non-profit org) fan for a long time and I thought it was important to share this information: Tom Steinberg has just published a “Call for Proposals” for 2009. The name itself does not do justice to the spirit of the organization which has always been operating outside the straitjacket of useless government or EU funded projects, but the call is a genuine attempt to gather innovative ideas and suggestions for the organization to work on.

More in line with their own spirit, mySociety published a loose but essential set of guidelines which the ideas have to follow (what they call “an insight into the mySciety mindset”). I particularly liked rule no4: “they will be ideas that have clear social, civic or democratic benefits that are really easy to explain to the least political person you know, even if the technology behind them is fiendishly complicated” (my bolds).

Considering the track record of the organization I would urge anyone to think hard and submit ideas to them. If there is anyone out there that can deliver, MySociety is surely one of them. I’ll be watching what type of new projects they may come up with and… possibly think of any of my own.


Η Ελλάδα, ο κόσμος και η κοινωνία της πληροφορίας

To World Economic Forum (γνωστό σαν Νταβός) δημοσίευσε την 8η ετήσια έκθεση The Global Information Technology Report, 2008-2009″ που καλύπτει 134 χώρες και μεταξύ αυτών και την Ελλάδα φυσικά.
Η έκθεση γίνεται σε συνεργασία με το INSEAD και χορηγείται από τη Cisco Systems. Το βασικότερο συμπέρασμα της έκθεσης είναι ότι στη σημερινή κρίση οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ) είναι καταλύτης για την ανάπτυξη:  Καλές υποδομές εκπαίδευσης , υψηλοί δείκτες τεχνολογικής ετοιμότητας και καινοτομία αποτελούν τα κλειδιά για την υπέρβαση της κρίσης. 

Σε επίπεδο χωρών, οι συνήθεις ύποπτοι και πάλι πρωταγωνιστούν: Δανία, Σουηδία και ΗΠΑ κρατούν τις τρείς πρώτες θέσεις και ακολουθούν η Σιγκαπούρη, Ελβετία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Ολλανδία και Καναδάς. 

Βασικό εργαλείο της έκθεσης είναι το Networked Readiness Index (NRI) όπου αποτυπώνεται ο βαθμός αξιοποίησης των ΤΠΕ σε τρία επίπεδα: το γενικό ρυθμιστικό & επιχειρηματικό περιβάλλον και οι υποδομές, η ετοιμότητα των τριών κοινωνικών εταίρων (πολίτες-επιχειρήσεις-κράτος) και η πραγματική αξιοποίηση των τεχνολογιών.  Τα στοιχεία αντλούνται από διάφορες διαθέσιμες πηγές όπως και από μία εξαντλητική ποσοτική έρευνα σε κάθε χώρα σε συνεργασία με ερευνητικούς φορείς και επιχειρήσεις.

Ο τίτλος της έρευνας αδικεί κάπως το εύρος της αφού το πλήθος των στοιχείων που ερευνώνται αποτυπώνει τελικά την ετοιμότητα μίας χώρας σχεδόν συνολικά σε πολλά επίπεδα. Η σύγκριση που επιτρέπει ανάμεσα στις χώρες είναι εξαιρετικά διαφωτιστική και  ο τρόπος που μπορεί κάποιος να αντλήσει στοιχεία μέσα από την ιστοσελίδα επιτρέπει συγκρίσεις με όλους τους πιθανούς τρόπους: ανά δείκτη, ανά χώρα, επιλογή δύο χωρών και σύγκρισή τους βάσει επιλεγμενων δεικτών, καλύτερη και χειρότερη επίδοση ανά χώρα, διαχρονική εξέλιξη δεικτών κλπ. 

Η Ελλάδα στο συνολικό δείκτη NRI βρίσκεται στην 55η θέση (από τις 134 χώρες), μία θέση παραπάνω από τον δείκτη του 2007-2008. Στον δείκτη Global Competitiveness Index, η Ελλάδα βρίσκεται στην 67η θέση. Διαφωτιστικός είναι ο πίνακας με τις 10 καλύτερες και 10 χειρότερες επιδόσεις της χώρας:


Εδώ φαίνονται όλα τα προβλήματα όπως:  

  • Ο αριθμός διαδικασιών που απαιτούνται για να ξεκινήσει κάποιος μία επιχείρηση (θέση 121 στις 134!), 
  • Η γραφειοκρατία (116η θέση), 
  • Η υιοθέτηση διαδικτύου από επιχειρήσεις (θέση 97η),
  • Η σημαντικότητα της τεχνολογίας για το κυβερνητικό όραμα (97η),
  • Η προσβασιμότητα σε ψηφιακό περιεχόμενο (96η),
  • Η επιτυχία της κυβέρνησης στην προώθηση των ΤΠΕ (90η) …..κλπ. 
  • Δυνατότητα για καινοτομία (89η: στο κύριο σώμα της έκθεσης, σελ 95) 

Στα θετικά, εντύπωση δημιουργεί η πρώτη θέση της Ελλάδας στον δείκτη “εγγραφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση” και η “διαθεσιμότητα επιστημόνων και μηχανικών” (17η θέση), γεγονός θετικό βέβαια αν πάρουμε την έκθεση τοις μετρητοίς, που δείχνει όμως και την ανικανότητα της χώρας να αξιοποιήσει θετικά αυτό το σημαντικό κεφάλαιο. 
Επίσης στα θετικά, η “ελευθερία του Τύπου” (26η) και οι “συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας” (29η).  

Σε σχέση με το e-participation index (“δείκτης που εξετάζει την ποιότητα, σχετικότητα, χρησιμότητα, και βούληση των κυβερνητικών ιστοσελίδων να παρέχουν online πληροφόρηση και εργαλεία & υπηρεσίες συμμετοχής στους πολίτες”),  η Ελλάδα σκοράρει μόλις στην 83η θέση!

Τέλος, οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν για την Ελλάδα: 

“…Italy and Greece. These two EU members have not managed to progress a single decile rank since the first edition of the NRI despite the nearly twofold increase in country coverage…. This means that these two nations have been overtaken by many incumbent and newly included economies.” 
και αλλού:
“Turning our attention to the EU15 economies,….there exists a divide among countries such as Denmark, SwedenFinland, Norway, the Netherlands, the United KingdomAustria, France, Germany, Ireland (23rd), and Belgium (24th), which seem to be leveraging ICT in their economic, political, and social systems, and others such as Greece (55th) and, to a lesser extent, Italy (45th), which lag behind in networked readiness.”

Αξίζει να επισκεφθείτε το site και να κάνετε δικές σας αναλύσεις…αξίζει! 

Links για να μην ψάχνετε:

e-Gov vs e-Democracy

Πέρασαν αρκετές μέρες από τη συμμετοχή μου στην ημερίδα «e-Gov για τη Διαφάνεια και τη Δημοκρατία» (από ΤΕΕ & ΕΜηΠΕΕ) αλλά μόλις τώρα αποφάσισα τελικά να αναπαράγω εδώ μερικές σκέψεις που μοιράστηκα εκεί -και κάποιες που δεν πρόλαβα – δεδομένου ότι υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον. Σκέψεις και σχόλια λοιπόν:

1. «Μια σοφή γριά κουκουβάγια καθόταν σε μια βελανιδιά. Όσο περισσότερα έβλεπε τόσο λιγότερο μιλούσε. Όσο λιγότερο μιλούσε, τόσο περισσότερο άκουγε».
Ερώτημα: Πόσο σοφή είναι η δημόσια διοίκηση λοιπόν, όταν μιλάει πολύ αλλά ούτε βλέπει, ούτε ακούει? 

2.  Οι ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών) μπορούν να στηρίξουν μια «Δημοκρατία 24/7» (24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα) και όχι μία «δημοκρατία νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαία, κάθε 4 χρόνια στις εκλογές.  Κι αυτή είναι μία ιστορική ευκαιρία για διαφάνεια και ενδυνάμωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Το θέμα είναι ότι οι πολίτες μιλάνε ήδη και δραστηριοποιούνται ερήμην των πολιτικών ή του κράτους που με τη σειρά του νομίζει ότι εξακολουθεί να μπορεί να ελέγχει τη πληροφορία και τη συζήτηση.

[Fact1: Από Έρευνα MRB για social media (2009): Από όσους επισκέπτονται blog, τα 2 πρώτα σε προτίμηση είναι ειδήσεις και πολιτική και τρίτο η μουσική ενώ το 40% των χρηστών σχολιάζουν σε αυτά. Από αυτούς δε, περισσότερο απ΄όλα σχολιάζουν σε πολιτικά/κοινωνικά blogs (14%). Το 42% ανεβάζουν αρχεία, άρα συμβάλλουν στη διάχυση/παραγωγή πληροφορίας.

Fact2: Σχετικά με το ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα Γαλλίας και Ολλανδίας για το Ευρω-σύνταγμα, η Viviane Reding (EU Commissioner for Information Society and Media) είχε πει ότι “οι νέοι δεν εμπιστεύονται πλέον την τηλεόραση και βλέπουν το ίντερνετ σαν τη «φωνή του λαού». Έτσι,  το 83% των απόψεων στο Ίντερνετ ήταν υπέρ του OΧΙ συμβάλλοντας καθοριστικά στην καταψήφιση του.”

 Fact 3: Επίσης, μια αναφορά της Κομισιόν που διέρρευσε στον Τύπο έλεγε το ίδιο για το πρόσφατο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας για τη συνθήκη της Λισσαβόνας]

3. Γιατή η e-Δημοκρατία είναι σημαντική: Το πρόβλημα

  • Δημοκρατικό έλλειμμα. Η αδιαφορία του πολίτη για τα κοινά, η αποχή (35% στη Δ. Ευρώπη σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης), η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς 
  • Παγκοσμιοποίηση: Υπερεθνικά προβλήματα θέλουν υπερεθνικές λύσεις άρα υπερεθνική συζήτηση (πχ ενέργεια, περιβάλλον, οικονομική κρίση κλπ)
  • Συμμετοχή = Συζήτηση = Επικοινωνία = Θεμέλιο Δημοκρατίας
  • Στόχοι της e-δημοκρατίας: Ενδυνάμωση – Κινητοποίηση – Διαβούλευση – Συμμετοχή

    [Fact: Από Public Issue, έρευνα εμπιστοσύνης στους θεσμούς: Από τους σαράντα οκτώ θεσμούς απ’ όλες τις περιοχές της κοινωνικής ζωής που συνολικά μετρούνται στην έρευνα, τα πολιτικά κόμματα κατατάσσονται στην τελευταία (48η) θέση. Οι κυβερνήσεις καταλαμβάνουν την προτελευταία (47η) θέση -έναντι της 42ης το 2007- και τα υπουργεία την 44η. Η τηλεόραση αποδοκιμάζεται αφού καταλαμβάνει μόλις την 42η θέση, όταν το internet έρχεται ψηλά – 13o, δυο θέσεις πίσω από το ραδιόφωνο.]

4. e-participation vs e-democracy vs e-government

  • e-Government: Αφορά κυρίως την παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη και με αυτή την έννοια είναι μια μονόδρομη επικοινωνία. 
    Είναι «παθητικός εκσυγχρονισμός» υπηρεσιών αλλά και σημαντικός στο σκέλος της ισότιμης πρόσβασης στην πληροφορία. «Ισότιμη» όμως, σημαίνει φιλική στο πολίτη/χρήστη αλλά και διαχειρίσιμη και διαθέσιμη για περαιτέρω επεξεργασία από τους πολίτες. Και αυτό σημαίνει εύληπτη πληροφορία σε απλή γλώσσα αλλά και δεδομένα διαθέσιμα με πρότυπα π.χ. XML.  Δεν αρκεί λοιπόν το απλό «ανέβασμα» πολυσέλιδων δυσνόητων κειμένων, νομοθεσιών και στοιχείων όπως πολλοί πολιτικοί μας πιστεύουν.

[Fact1: UN E-Government Survey 2008. Greece is ranked 44th in 2008, down from 35th in 2005. Also, ranked 98th in the e-participation index, out of 192 countries.

Fact2: Στις ΗΠΑ, η Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC) απαιτεί από τις εταιρίες με κεφαλαιοποίηση πάνω από $ 5δις να υποβάλλουν όλα τους τα στοιχεία με βάση το πρότυπο XBRL και να συμμορφωθούν μέχρι τον Ιούνιο 2009. Θα ακολουθήσουν όλες οι εταιρίες του χρηματιστηρίου και τα αμοιβαία κεφάλαια (δες και άρθρο στο WIRED): “Create an army of citizen-regulators: By giving everyone access to every piece of data-and making it easy to crunch-we can crowdsource regulation, creating a self-correcting financial system and unlocking new ways of measuring the market’s health”

Fact3: Ας διαβάσουν κάποιοι το όραμα του Vivek Kundra, του πρωτου Chief Information Officer της Αμερικανικής κυβέρνησης που όρισε ο Obama

Fact4: : Identify the 10 Most Wanted Government Documents, Reports or Data Sets that should be available on the Web

Fact5 (UPD)  Συγκεντρωμένες σε ένα σαιτ, πηγές στοιχείων σε XML και υπηρεσίες της  Αμερικανικής κυβέρνησης για εύκολη χρήση και επανεπεξεργασία από τους πολίτες (developers βέβαια)

  • e-Participation: Ουσιαστική ενδυνάμωση πολίτη με λειτουργίες διαλόγου, διαβούλευσης, συμμετοχής κλπ. 
    Διαβούλευση ΔΕΝ σημαίνει βέβαια μία τυπική διαδικασία ανταλλαγής κειμένων μεταξύ υπουργών, συνδικαλιστών και φορέων χωρίς καμία ουσιαστική πρόσβαση του πολίτη σ’ αυτή. Η Κομισιόν εργάζεται πάνω σε αυτή τη πλατφόρμα με χρηματοδότηση ερευνητικών projects κυρίως (και πολλά προβλήματα βέβαια) αλλά και πολλές μεμονωμένες εθνικές και τοπικές πρωτοβουλίες (παντελώς άγνωστες μεταξύ των περισσότερων πολιτικών μας).
  •  e-Demοcracy: Απλοποιώντας, αφορά την προσέγγιση, τα μοντέλα και τις λειτουργίες του e-participation + Συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων + εκλογικό e-voting. 
    Το εξαιρετικό report – μοντέλο του ΟΟΣΑ (2001) εξακολουθεί και σήμερα να έχει αξία ορίζοντας τις κατηγορίες «Πληροφόρηση-Διαβούλευση-Ενεργός Συμμετοχή».

e-δημοκρατία πρέπει να γίνει η ομπρέλα κάτω από την οποία θα ενταχθεί και η e-Διακυβέρνηση και όχι το αντίθετο όπως σήμερα….Μόνο έτσι θα επιτύχουμε «crowdsourcing policy-making».

5. Πολιτεία vs Ιδιώτες

Μην περιμένουμε από το κράτος. Η ιδιωτική, ατομική πρωτοβουλία και η κοινωνία πολιτών είναι πολλά βήματα μπροστά. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι τα εργαλεία που σήμερα συζητάμε σαν web2.0 είναι αποτέλεσμα κυρίως ιδιωτικής πρωτοβουλίας (ατόμων, εταιριών, ΜΚΟ κλπ).

Το κράτος «θα συρθεί» στην εποχή της διαφάνειας και συμμετοχής θέλει δεν θέλει. Κυρίως όταν οι πολιτικοί φορείς καταλάβουν το διακύβευμα και το πολιτικό κόστος.

 6. Τεχνολογική Ασυμμετρία

  • Από τη μία, η τεχνολογία είναι πιο μπροστά από τη δυνατότητα απορρόφησης και υιοθέτησης από τη πολιτεία, θέτοντας έτσι σε πρώτη προτεραιότητα το organizational management of change.
  • Ταυτόχρονα όμως η τεχνολογία είναι ακόμα πίσω σε σχέση με το ιδεατό και τη προσδοκία σε σημαντικά θέματα που άπτονται της e-δημοκρατίας. Απλό Παράδειγμα: Πως μπορείς να αναλύσεις απόψεις 1εκ. πολιτών από 500 λέξεις η κάθε μια (σύνολο μισό δις λέξεων και κυρίως εννοιών πριν καν πάμε σε θέματα multilinguality ).
    Παρ΄όλες τις προσπάθειες, έρευνες και εξελίξεις στο Semantic Web, οι τεχνολογίες αναγνώρισης, κατηγοριοποίησης, ανάλυσης και σύνθεσης εννοιών εντός του κειμένου (ή ακόμα εντός εικόνων, βίντεο κλπ) υπολείπονται ακόμα πολύ σε σχέση με το ιδεατό, πόσο μάλλον με το δημοκρατικά σωστό.

[για downloads σημειώσεων από την ημερίδα, εδώ]

Crowdsourcing Policy-making: Πραγματικό, εφικτό ή μύθος?

Η πρώτη πολιτική καμπάνια του 21ου αιώνα ήρθε και πέρασε, η ορκωμοσία του Obama ήρθε και πέρασε, αλλά οι προσδοκίες είναι εδώ και ίσως ακόμα μεγαλύτερες.

Ό,τι άρχισε με το που δημιούργησε την μεγαλύτερη προεκλογική πολεμική μηχανή στην ιστορία, ανίκητη και δικαιωμένη όπως αποδείχθηκε, συνέχισε με το μεταβατικό που έθεσε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά δημιουργώντας μεγάλες προσδοκίες για μία συμμετοχική διακυβέρνηση, και τώρα παίρνει τη μορφή του

Η ώρα της αλήθειας είναι τώρα λοιπόν και περιμένουμε όλοι να δούμε εάν οι ΗΠΑ μπορούν και θέλουν να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης που θα λειτουργεί στη βάση Δημοκρατία 24/7 (συνεχής, αδιάλειπτη, καθημερινή) ή «στιγμιαία» δημοκρατία κάθε 4 χρόνια, το «δυτικό» μοντέλο που έχει επικρατήσει και έχει οδηγήσει τελικά σε σαφές έλλειμμα δημοκρατίας.

Τα πρώτα δείγματα είναι ενθαρρυντικά:

Στο 1ο post που ανέβηκε αμέσως μετά την ορκωμοσία στο, ο Macon Phillips,  Director of New Media for the White House, έγραψε ότι τρείς είναι οι νέες προτεραιότητες¨

  • Επικοινωνία: δηλαδή παροχή αναλυτικού περιεχομένου και ενημέρωσης γύρω από τα σημαντικά θέματα, με RSS feeds, email newsletters κλπ
  • Διαφάνεια: η κυβέρνηση Obama δεσμεύεται να είναι η πιο διαφανής και ανοιχτή κυβέρνηση στην ιστορία και γι αυτό όλες οι οδηγίες του προέδρου θα δημοσιεύονται ανοίγοντας ένα παράθυρο σε όλους τους πολίτες.
  • Συμμετοχή: ίσως η πιο σημαντική υπόσχεση, που είναι πρώτη προτεραιότητα και στην οποία το ίντερνετ θα είναι το πιο σημαντικό όπλο. Στη λογική αυτή, οι πολίτες θα μπορούν να σχολιάζουν όλες τις νομοθετικές αποφάσεις του προέδρου που δεν είναι κατεπείγουσες, αφού θα δημοσιεύονται 5 ήμερες πριν την υπογραφή τους.

Καταγράφουμε στα θετικά την πρόθεση αλλά στα αρνητικά μία βιασύνη.
Η θεωρία και πρακτική της e-δημοκρατίας είναι αρκετά πιο πολύπλοκη και κινδυνεύει αυτή η πρόθεση να τιναχτεί στο αέρα μάλλον εύκολα. Οι 5 ημέρες είναι πολύ λίγες για ουσιαστική διαβούλευση (που φαίνεται ότι δεν είναι ούτως ή άλλως το ζήτημα ενώ θα έπρεπε). Ζητήματα αντιπροσωπευτικότητας, πρόσβασης, ελέγχου και άλλα πολλά, ακόμα συζητιούνται και δοκιμάζονται στην πράξη σε διάφορα μοντέλα σε όλο τον κόσμο συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Το final test είναι φυσικά κατά πόσο η «φωνή των πολιτών» θα εισακούγεται. Περιμένουμε να δούμε, αλλά…με σοβαρές επιφυλάξεις.

Στα θετικά, αξίζει να πούμε εδώ επίσης – και αυτό είναι μια σημαντική αλλαγή – ότι υπάρχει νέα πολιτική πνευματικών δικαιωμάτων στο, αφού το «περιεχόμενο τρίτων» διατίθεται τώρα κάτω από την άδεια Creative Commons Attribution 3.0 License (το “κυβερνητικό” περιεχόμενο είναι ανοιχτό εξ’ ορισμού φυσικά).  Από μόνο του το γεγονός δείχνει μία αξιοσημείωτη συνέπεια με τις αρχές της ανοιχτής διακυβέρνησης. [Με την ευκαιρία διαβάστε εδώ και μερικές καλές ιδέες για περαιτέρω προώθηση της ανοιχτής πρόσβασης στη δημόσια πληροφορία  – και για όσους ακόμα δεν το ξέρουν, δείτε και τη δική μας καμπάνια για τα δημόσια δεδομένα, την 4Δ]

Στα θετικά επίσης, το γεγονός ότι ο Obama ήδη τη 2η μόλις ημέρα σαν πρόεδρος, εξέδωσε δύο σημαντικές οδηγίες προς όλες τις υπηρεσίες, καλώντας τις, στα πλαίσια του Freedom of Information Act, «να υιοθετήσουν την αρχή της γνωστοποίησης πληροφοριών» και μάλιστα κάνοντας χρήση νέων τεχνολογιών.

Από τη δεύτερη οδηγία και σε δική μου μετάφραση:

«Η γνώση διαχέεται ευρέως στην κοινωνία και οι δημόσιοι λειτουργοί ωφελούνται από την πρόσβαση στη γνώση αυτή. Δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί θα πρέπει να προσφέρουν στους Αμερικανούς μεγαλύτερες ευκαιρίες συμμετοχής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και να προσφέρουν στην Κυβέρνηση τα οφέλη από τη συλλογική γνώση και την ενημέρωση. Δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί θα πρέπει να κάνουν χρήση νέων καινοτόμων εργαλείων, μεθόδων και συστημάτων για να συνεργάζονται μεταξύ τους και με όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, με μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις, επιχειρήσεις και άτομα στην ιδιωτική σφαίρα»

O Obama ενημερώνει παράλληλα ότι σκοπεύει να εκδώσει ένα Open Government Directive (“Οδηγία Ανοιχτής Διακυβέρνησης”) η οποία θα ορίζει συγκεκριμένες ενέργειες στη κατεύθυνση αυτή.

Στα αρνητικά – και σε συνέχεια των παραπάνω – θα πρέπει να καταγράψουμε επίσης την ατολμία. Οι προηγούμενες πλατφόρμες ήταν αρκετά πιό μπροστά σε υιοθέτηση interactive εργαλείων, μία άλλης συνολικά φιλοσοφίας δηλαδή, ενώ η τωρινή είναι πιό κοντά σε ένα απλό blog και αυτό χωρίς πολλά περιθώρια διάδρασης. Όπως επισημαίνουν ήδη κάποιοι (εδώ και εδώ) άλλο να είσαι κυβέρνηση και άλλο να είσαι υποψήφιος. Τι απόψεις αφήνεις να περάσουν, πως π.χ. μπορείς να χρησιμοποιήσεις twitter και instant messaging όταν ό,τι λες έχει θεσμικό βάρος και υπόκειται σε προφανείς περιορισμούς, πως τελικά οργανώνεις την επαφή σου με τους πολίτες όταν η κρατική μηχανή είναι στημένη να δουλεύει με άλλο τρόπο. Κλασσική “παγίδα” και Catch22 όταν η τεχνολογία είναι πολύ πιό μπροστά σε σχέση με τις δομές λειτουργίας ενός οποιουδήποτε οργανισμού, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για κρατική μηχανή. 

Είναι βέβαια ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε και άλλες πρωτοβουλίες εκτός της κυβέρνησης που συλλέγουν απόψεις πολιτών και βάζουν προτεραιότητες. Δύο παραδείγματα είναι το White House 2, και το Fix This, Barack στα οποία πολίτες καταθέτουν προτάσεις και οι χρήστες τις βαθμολογούν ανάλογα. 

Τελικά, το κατά πόσο θα δούμε ουσιαστικά, για πρώτη φορά και πολύ πριν την Ευρωπαϊκή Ένωση, βήματα προς το λεγόμενο crowdsourcing policy-making είναι μάλλον νωρίς να το πούμε και σε κάθε περίπτωση δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.

Wait and see…

OpenCongress: Τι πραγματικά ψηφίζει το Κογκρέσσο

Μάλλον είναι αργά για να επηρεάσει τους αμερικανούς ψηφοφόρους, αλλά το εργαλείο είναι καταπληκτικό ούτως ή άλλως για την προώθηση της διαφάνειας και δεν αφορά μόνο τις προεδρικές εκλογές φυσικά. Το γνωστό Sunlight Foundation σε συνεργασία με το Participatory Politics Foundation, δημιούργησαν το Open Congress, ένα site στο οποίο μπορείς επιλέξεις δύο μέλη του Κογκρέσσου και να συγκρίνεις το πως έχουν ψηφίσει για τα διάφορα νομοσχέδια. Φυσικά, το ενδιαφέρον τώρα είναι στη σύγκριση μεταξύ Obama και McCain. Έτσι λοιπόν, βλέπουμε ότι έχουν ένα voting similarity 39%, ο Obama απείχε σε ποσοστό 46% και ψήφισε όπως και το κόμμα του σε ποσοστό 96%. Ο McCain αντίστοιχα, απείχε σε ποσοστό 64% και ψήφισε στη γραμμή του κόμματος στο 89% των περιπτώσεων, κάτι που τεκμηριώνει την εικόνα του. Υπάρχει και αναλυτική λίστα ανά νομοσχέδιο και πως ψήφισε ο καθένας (Ναι ή Οχι). Μάλλον κάτι περιττό για την Ελληνική Βουλή…