ΗΠΑ: Εξωτερική Πολιτική 2.0

Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του AFP , η Hillary Clinton ακολουθεί πιστά στα χνάρια του Barack Obama σε ότι έχει σχέση με την αξιοποίηση του Web2.0.  Και καταγράφουμε:

Κατ’αρχήν έχουμε το πολύ φροντισμένο blog του State Department, το DipNoteΜε βίντεο, φωτογραφίες, RSS φυσικά, και λινκς σε προφίλ στο Facebook, στο επισημο YouTube κανάλι του υπουργείου και με Twitter feed. 

dipnote

Στο Twitter, η Clinton γράφει σαν @dipnote και μέχρι σήμερα την ακολουθούν 1.976 και ακολουθεί 1.635, μάλλον χαμηλά νούμερα αλλά ίσως να μην είναι γνωστό ακόμα (στο άρθρο αναφέρεται ότι η Britney Spears έχει 177.000 ακολούθους !).  Ένα καλό στοιχείο είναι ότι στο προφίλ δεξιά φαίνεται εμφανώς ότι κάποιος επιτελής έχει αναλάβει το δύσκολο ρόλο, τη στιγμή που μπήκα με το όνομα daniel. Τα updates είναι περίπου 1.000 μέχρι τώρα.  Επίσης έχει δημιουργηθεί και flickr page για φωτογραφίες από τις αποστολές, τα σχετικα ταξίδια και τα μέρη που επισκέπεται. 

Στο πρώτο της blog post, η Clinton γράφει ότι “Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι δεν έχουμε ακόμα “ξύσει την επιφάνεια” του τι μπορούμε να κάνουμε για να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους σε όλο το κόσμο και πως να χρησιμοποιούμε τα νέα εργαλεία της τεχνολογίας για να προωθήσουμε τη δουλειά μας με έξυπνους τρόπους”. 

Παράλληλα, ένα νέο φόρουμ, το “Ask the Secretary(“Ρώτα την Υπουργό”) έχει στηθεί για να δέχεται σχόλια και να φιλοξενεί συζητήσεις. Ενδιαφέρον είναι ότι αναφέρει ότι θα επιλέγει τα σχόλια στα οποία θα απαντά (ειλικρίνεια ή φίλτρο-κρίνετε).  

Τέλος, μία από τις πρώτες ενέργειες της Clinton, ήταν και η δημιουργία ενός εσωτερικού website, το “The Sounding Board”, με στόχο να συγκεντρώνονται απόψεις των υπαλλήλων του υπουργείου που μπορούν να γράφουν και ανώνυμα αν θέλουν (πόσο εφικτό και πιστευτό είναι αυτό αλήθεια;). 

Η προσπάθεια αυτή ακολουθεί τα βήματα που πρώτη έθεσε η προκάτοχός της Condoleezza Rice και ειδικά ο εκπρόσωπος της, Sean McCormack ο οποίος χρησιμοποιούσε τακτικά το blog του υπουργείου, έστελνε tweets και δεχόταν ερωτήσεις πολιτών μέσω του YouTube, μία πρωτοβουλία που είχε ονομάσει “Briefing 2.0”, ενώ και ο υφυπουργός της James Glassman πίστευε ιδιαίτερα στη χρήση του ίντερνετ σαν όπλο στον “πόλεμο ιδεών” κατά των “εξτρεμιστών”. 

Είναι σαφές ότι το παράδειγμα της Hillary Clinton θα ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες και οργανισμοί ενώ την ίδια στιγμή είναι μάλλον αξιοσημείωτος ο δισταγμός και η ατολμία από τον ίδιο τον Obama, κατά πολλούς αναμενόμενος ίσως λόγω της θεσμικής του ιδιότητας.

Φυσικά, η αξιοποίηση των εργαλείων του web2.0 για την προώθηση των θέσεων ενός δημόσιου λειτουργού είναι ένα θέμα, αλλά άλλο είναι η ουσιαστική αξιοποίηση του ίντερνετ για διαβούλευση και η εμπλοκή του πολίτη στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Ένα παράδειγμα -και μάλιστα από την προ-Web2.0 εποχή – είναι το Dialogue on Foreign Policy, η πρωτοβουλία της Καναδικής κυβέρνησης να ανοίξει διάλογο με τους πολίτες για τις προτεραιότητες της καναδικής εξωτερικής πολιτικής. Τον Ιανουάριο του 2003, ο τότε υπουργός εξωτερικών Bill Graham, δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο “A Dialogue on Foreign Policy” και ζήτησε από τους καναδούς να βοηθήσουν στις κατευθύνσεις, τις προτεραιότητες και τις επιλογές της χώρας. Φυσικά, το εργαλείο ήταν τότε ένα απλό φόρουμ αλλά παρόλα αυτά είναι ένα παράδειγμα – που με τα σημερινά μέσα θα μπορύσε να γίνει πολύ καλύτερα – και ξεφεύγει από τη στενή, προωθητικού τύπου λογική που τείνει να επικρατήσει σήμερα. 

Making sense in a senseless world

In view of the hype around the Obama-driven promise of a more participatory governance through ICTs, it is worth remembering that all this discussion is not created in a vacuum; it is a hard road travelled and fought before and things are not as simple as a lot of journalists and other…”experts” make it to be. Many worthy people and organizations have long been investigating models of online deliberation, argument visualization and “collaborative models of sense-making”, necessary when millions of people each with his/her own individual views are called in to co-shape complex policy issues. 

David Price reminds us of this fact in his article in Independent Minds (the Independent’s contributors’ blog), where he rightly says that,

Deeper challenges remain…. The emerging set of collaborative sensemaking and deliberation tools….are still nascent, still figuring out the basic principles….The tools require a basic visual literacy that itself is only just beginning to emerge in society. And the maps, and other sensemaking constructs, require time to build and time for reflection in an impatient and attention-poor age.”

And he should know, as he is one of the people behind some innovative projects like Debategraph (co-founded with the former Australian cabinet minister Peter Baldwin), which is a wiki debate visualization tool that enables users to decompose a conversation, by visualizing the arguments and counterarguments surrounding complex issues and track different debates which are semantically interrelated.
For example, Ofcom, the UK regulatory authority, has praised the attempt to use the platform to map its own consultation into the future of Public Service Broadcasting in the UK.  The tool has also been used to visualize and disseminate the debate on “what Obama should do next”  (and here) and the current discussion on the “Crisis in Gaza”.
 (sorry could not embed, but click to go to maps)

gaza-debategraph1

Click to visit map

 

Click to visit map

Click to visit map

David Price is also one of the people who have initiated Global Sensemaking(GSm), a group “dedicated to helping humanity address complex, interrelated global problems—such as climate change, energy policy, poverty, and food security—by developing and applying new web-based technology to assist collaborative decision making and cooperative problem solving”.

GSm’s current leading project is ESSENCE, the world’s first global climate collective intelligence event, an internet experiment designed to bring together scientists, industrialists, campaigners and policy makers, and the emerging set of web-based sensemaking tools. The aim is to develop a comprehensive and distilled visual map of the issues, evidence and options facing the UN Climate Change Conference in Copenhagen in December 2009.

Why am I saying all that? Simply to show that the intelligent use of social media to elect a president, although admirable marketing-wise, is not an indication for successful crowdsourcing politics…the road ahead is more demanding and more bumpy than it looks.

Crowdsourcing Policy-making: Πραγματικό, εφικτό ή μύθος?

Η πρώτη πολιτική καμπάνια του 21ου αιώνα ήρθε και πέρασε, η ορκωμοσία του Obama ήρθε και πέρασε, αλλά οι προσδοκίες είναι εδώ και ίσως ακόμα μεγαλύτερες.

Ό,τι άρχισε με το barackobama.com που δημιούργησε την μεγαλύτερη προεκλογική πολεμική μηχανή στην ιστορία, ανίκητη και δικαιωμένη όπως αποδείχθηκε, συνέχισε με το μεταβατικό change.gov που έθεσε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά δημιουργώντας μεγάλες προσδοκίες για μία συμμετοχική διακυβέρνηση, και τώρα παίρνει τη μορφή του whitehouse.gov.

Η ώρα της αλήθειας είναι τώρα λοιπόν και περιμένουμε όλοι να δούμε εάν οι ΗΠΑ μπορούν και θέλουν να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης που θα λειτουργεί στη βάση Δημοκρατία 24/7 (συνεχής, αδιάλειπτη, καθημερινή) ή «στιγμιαία» δημοκρατία κάθε 4 χρόνια, το «δυτικό» μοντέλο που έχει επικρατήσει και έχει οδηγήσει τελικά σε σαφές έλλειμμα δημοκρατίας.

Τα πρώτα δείγματα είναι ενθαρρυντικά:

Στο 1ο post που ανέβηκε αμέσως μετά την ορκωμοσία στο whitehouse.gov, ο Macon Phillips,  Director of New Media for the White House, έγραψε ότι τρείς είναι οι νέες προτεραιότητες¨

  • Επικοινωνία: δηλαδή παροχή αναλυτικού περιεχομένου και ενημέρωσης γύρω από τα σημαντικά θέματα, με RSS feeds, email newsletters κλπ
  • Διαφάνεια: η κυβέρνηση Obama δεσμεύεται να είναι η πιο διαφανής και ανοιχτή κυβέρνηση στην ιστορία και γι αυτό όλες οι οδηγίες του προέδρου θα δημοσιεύονται ανοίγοντας ένα παράθυρο σε όλους τους πολίτες.
  • Συμμετοχή: ίσως η πιο σημαντική υπόσχεση, που είναι πρώτη προτεραιότητα και στην οποία το ίντερνετ θα είναι το πιο σημαντικό όπλο. Στη λογική αυτή, οι πολίτες θα μπορούν να σχολιάζουν όλες τις νομοθετικές αποφάσεις του προέδρου που δεν είναι κατεπείγουσες, αφού θα δημοσιεύονται 5 ήμερες πριν την υπογραφή τους.

Καταγράφουμε στα θετικά την πρόθεση αλλά στα αρνητικά μία βιασύνη.
Η θεωρία και πρακτική της e-δημοκρατίας είναι αρκετά πιο πολύπλοκη και κινδυνεύει αυτή η πρόθεση να τιναχτεί στο αέρα μάλλον εύκολα. Οι 5 ημέρες είναι πολύ λίγες για ουσιαστική διαβούλευση (που φαίνεται ότι δεν είναι ούτως ή άλλως το ζήτημα ενώ θα έπρεπε). Ζητήματα αντιπροσωπευτικότητας, πρόσβασης, ελέγχου και άλλα πολλά, ακόμα συζητιούνται και δοκιμάζονται στην πράξη σε διάφορα μοντέλα σε όλο τον κόσμο συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Το final test είναι φυσικά κατά πόσο η «φωνή των πολιτών» θα εισακούγεται. Περιμένουμε να δούμε, αλλά…με σοβαρές επιφυλάξεις.

Στα θετικά, αξίζει να πούμε εδώ επίσης – και αυτό είναι μια σημαντική αλλαγή – ότι υπάρχει νέα πολιτική πνευματικών δικαιωμάτων στο Whitehouse.gov, αφού το «περιεχόμενο τρίτων» διατίθεται τώρα κάτω από την άδεια Creative Commons Attribution 3.0 License (το “κυβερνητικό” περιεχόμενο είναι ανοιχτό εξ’ ορισμού φυσικά).  Από μόνο του το γεγονός δείχνει μία αξιοσημείωτη συνέπεια με τις αρχές της ανοιχτής διακυβέρνησης. [Με την ευκαιρία διαβάστε εδώ και μερικές καλές ιδέες για περαιτέρω προώθηση της ανοιχτής πρόσβασης στη δημόσια πληροφορία  – και για όσους ακόμα δεν το ξέρουν, δείτε και τη δική μας καμπάνια για τα δημόσια δεδομένα, την 4Δ]

Στα θετικά επίσης, το γεγονός ότι ο Obama ήδη τη 2η μόλις ημέρα σαν πρόεδρος, εξέδωσε δύο σημαντικές οδηγίες προς όλες τις υπηρεσίες, καλώντας τις, στα πλαίσια του Freedom of Information Act, «να υιοθετήσουν την αρχή της γνωστοποίησης πληροφοριών» και μάλιστα κάνοντας χρήση νέων τεχνολογιών.

Από τη δεύτερη οδηγία και σε δική μου μετάφραση:

«Η γνώση διαχέεται ευρέως στην κοινωνία και οι δημόσιοι λειτουργοί ωφελούνται από την πρόσβαση στη γνώση αυτή. Δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί θα πρέπει να προσφέρουν στους Αμερικανούς μεγαλύτερες ευκαιρίες συμμετοχής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και να προσφέρουν στην Κυβέρνηση τα οφέλη από τη συλλογική γνώση και την ενημέρωση. Δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί θα πρέπει να κάνουν χρήση νέων καινοτόμων εργαλείων, μεθόδων και συστημάτων για να συνεργάζονται μεταξύ τους και με όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, με μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις, επιχειρήσεις και άτομα στην ιδιωτική σφαίρα»

O Obama ενημερώνει παράλληλα ότι σκοπεύει να εκδώσει ένα Open Government Directive (“Οδηγία Ανοιχτής Διακυβέρνησης”) η οποία θα ορίζει συγκεκριμένες ενέργειες στη κατεύθυνση αυτή.

Στα αρνητικά – και σε συνέχεια των παραπάνω – θα πρέπει να καταγράψουμε επίσης την ατολμία. Οι προηγούμενες πλατφόρμες ήταν αρκετά πιό μπροστά σε υιοθέτηση interactive εργαλείων, μία άλλης συνολικά φιλοσοφίας δηλαδή, ενώ η τωρινή είναι πιό κοντά σε ένα απλό blog και αυτό χωρίς πολλά περιθώρια διάδρασης. Όπως επισημαίνουν ήδη κάποιοι (εδώ και εδώ) άλλο να είσαι κυβέρνηση και άλλο να είσαι υποψήφιος. Τι απόψεις αφήνεις να περάσουν, πως π.χ. μπορείς να χρησιμοποιήσεις twitter και instant messaging όταν ό,τι λες έχει θεσμικό βάρος και υπόκειται σε προφανείς περιορισμούς, πως τελικά οργανώνεις την επαφή σου με τους πολίτες όταν η κρατική μηχανή είναι στημένη να δουλεύει με άλλο τρόπο. Κλασσική “παγίδα” και Catch22 όταν η τεχνολογία είναι πολύ πιό μπροστά σε σχέση με τις δομές λειτουργίας ενός οποιουδήποτε οργανισμού, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για κρατική μηχανή. 

Είναι βέβαια ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε και άλλες πρωτοβουλίες εκτός της κυβέρνησης που συλλέγουν απόψεις πολιτών και βάζουν προτεραιότητες. Δύο παραδείγματα είναι το White House 2, και το Fix This, Barack στα οποία πολίτες καταθέτουν προτάσεις και οι χρήστες τις βαθμολογούν ανάλογα. 

Τελικά, το κατά πόσο θα δούμε ουσιαστικά, για πρώτη φορά και πολύ πριν την Ευρωπαϊκή Ένωση, βήματα προς το λεγόμενο crowdsourcing policy-making είναι μάλλον νωρίς να το πούμε και σε κάθε περίπτωση δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.

Wait and see…

Η τελετή ορκωμοσίας του Obama στο σαλόνι μας: Πρώτα στοιχεία

Η ορκωμοσία έγινε, ο Obama μίλησε, το brand America είναι εδώ και δυνατό, ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει και…ελπίζει! Και το ιντερνετ πήρε φωτιά. Μερικά πρώτα στοιχεία δείχνουν ήδη τι έγινε:

  • Το CNN «σέρβιρε» πάνω από 25 εκατομμύρια live streams μέσα σε 9 μόλις ώρες, τη στιγμή που σε όλη τη διάρκεια της ημέρας των εκλογών είχε σερβίρει 5,3 εκ.
  • Το ABC News, έκανε ρεκόρ όλων των εποχών με 8,3 εκ streams στο site του και στα συνεργαζόμενα Yahoo! και Verizon Vcast.
  • Στην αρχή της ομιλίας του Obama, το σύνολο των live streams σύμφωνα με την Akamai, ήταν της τάξης των 7 εκ.
  • Στo MSNBC, το νούμερο ήταν πάνω από 14εκ. (τα 9εκ live) και «είδε» πάνω από 80 εκ page views.
    [πολλά από τα στοιχεία αυτά είναι εδώ]
  • Υπήρχαν 5 φορές περισσότερα tweets στο Twitter σε σχέση με τον μέσο όρο της περασμένης εβδομάδας.
  • Μία μέρα μετά, ανέβαιναν 3,5 βίντεο το λεπτό (210 ανά ώρα) στο YouTube, όταν το μεγαλύτερο νούμερο που είχε καταγραφεί ήταν 9,5 ανά ώρα, δηλαδή 22 φορές περισσότερα!
  • Περισσότερες από 40.000 φωτογραφίες με tag “inauguration” ανέβηκαν στο Flickr σύμφωνα με το CNN, το οποίο επισημαίνει φυσικά ότι και τα blogs πήραν φωτιά.

Φυσικά την παράσταση έκλεψε η συνεργασία CNN με Facebook όπου γινόταν live streaming της εκδήλωσης μέσα από το Facebook δίνοντας τη δυνατότητα να σχολιάσεις και να δεις σχόλια φίλων σου online.  Αν αυτό δεν είναι η τέλεια  ιντερνετική προσομοίωση του σαλονιού ενός σπιτιού, όπου οι φίλοι παρακολουθούν την τηλεόραση και σχολιάζουν, τότε δεν ξέρω τι είναι…μόνο οι πίτσες λείπουν!

Η ενέργεια αυτή αλλάζει τον τρόπο τηλεθέασης συνδέοντάς την με τα social networks με νέο τρόπο. 
Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα status updates στο Facebook έφτασαν το 1εκ κατά τη διάρκεια της τελετής.

Βέβαια, δεν άντεξε καλά το σύστημα πάντα, μια και η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα πολλοί να μην έχουν καλή σύνδεση ή και καθόλου. Πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ, για το πρόβλημα του bandwidth, με δύο ISPs να παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα. Να και μία «νίκη» λοιπόν της παραδοσιακής τηλεόρασης όπου η θέαση δεν επηρεάζεται καθόλου από τη ζήτηση και οι θεατές δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα πρωτοδεί μία εκπομπή, όπως εύστοχα επισημαίνουν οι New York Times.

Πάντως και ενώ τα νούμερα μαζεύονται και αναλύονται ακόμα, το συμπέρασμα είναι ένα: Ο τρόπος ενημέρωσης έχει αλλάξει για τα καλά και τίποτα από δω κι εμπρός δεν θα είναι το ίδιο στα ΜΜΕ και στον τρόπο που ο πολίτης καταναλώνει νέα, ειδήσεις και περιεχόμενο γενικότερα.